‘Het moet niet te lang meer duren’

In hun achterhoofd was er bij Ad (69) en Julia (67) Vermeulen altijd het besef dat het mis kon gaan. Hun zoon is vrijwilliger bij de radicale milieuorganisatie Sea Shepherd en voert een felle strijd tegen de dolfijnenjacht van Japan. Maar de Japanse walvisvaarderlobby vecht terug, wisten ze. Dus toen Ad half december werd verteld dat zijn zoon was opgepakt, was zijn reactie: „Ja, dat zat erin.”

Maar het vermeende vergrijp van Erwin (42) komt enigszins lachwekkend over. Hij zou een hotelmedewerker een duw hebben gegeven. Daarom vermoedden Ad en Julia aanvankelijk dat zijn arrestatie vooral een signaalfunctie had. „We dachten dat hij na tien of twintig dagen weer vrij zou zijn”, vertelt Julia. „Dat het weer een ‘geintje’ van de Japanners was die hen mores wilden leren.”

Dat bleek niet het geval. De duw, die Erwin overigens ontkent te hebben gegeven, werd een officiële aanklacht voor lichte mishandeling en ruim anderhalve maand later zit hij nog steeds vast. Sinds zijn arrestatie hebben ze hem niet mogen spreken, schrijven of bezoeken. „Door zijn werk op een cruiseschip zijn we gewend dat hij lang van huis is”, vertelt Julia. „Maar normaal hebben altijd één tot twee keer per week contact. Ik zou nu zo graag even zijn stem horen. Daar kan ik echt uit opmaken of het goed met hem gaat.”

Want ze krijgen tegenstrijdige berichten over zijn gezondheid. Via Sea Shepherd, dat af en toe wel contact met hem heeft, weten ze dat hij het naar omstandigheden goed maakt. Maar ze horen ook dat hij slecht te eten krijgt, tien kilo is afgevallen en in een koude cel zit. Zijn jas heeft hij moeten inleveren als bewijsmateriaal en hij houdt zich daarom warm door meerdere T-shirts over elkaar te dragen. „Die onzekerheid knaagt aan je”, zegt Ad.Maar tijd om alles emotioneel te verwerken, hebben ze niet. „We worden geleefd”, zegt Ad.

Hij krijgt zoveel persaanvragen dat hij er een aantal heeft afgezegd. Overdag zit hij voornamelijk achter zijn pc in de woonkamer om de sites af te struinen voor nieuws over Erwin. De telefoon blijft bijna onophoudelijk rinkelen. Julia houdt zich meer op de achtergrond. „De spanning bouwt zich langzaam op. Nu ben ik kalm, maar als ik Erwin weer zie, stort ik volledig in. Al moet deze situatie niet veel langer meer duren.” Die laatste zin herhaalt ze aantal keer. Het is de reden dat Ad er niets voor voelt om naar Japan af te reizen, mocht dat straks mogelijk zijn.

„Julia heeft vlieg angst en anders heeft ze niemand die een arm om haar heen slaat”, legt hij uit. Tegen haar zegt hij ingetogen: „Ik laat je niet alleen.”Ad, die als ex-marinier zegt geestelijk sterk te zijn, praat dan ook liever over de inhoud van het proces, de schande van het Japanse rechtssysteem en de leugens van minister Rosenthal (Buitenlandse Zaken), die onder andere beweerde dat de familie Erwin wél mocht bezoeken.

Maar ook op Ad krijgt de lange duur van het proces langzaamaan vat: „Het vreet aan je. Ik slaap minder, zeker de laatste dagen.” Sinds de kerst is hij al verkouden, terwijl hij dat anders nooit is. „Stress, volgens de dokter.” Maar de positieve instelling moet toch vooral overheersen, vinden ze. Julia pakt een fotoboek met beelden die Erwin tijdens zijn reizen op de Zuid- en Noordpool heeft geschoten.

Dan wordt ook duidelijk van wie Erwin zijn avontuurlijke karakter heeft „Misschien wil ik de volgende keer wel mee”, zegt Ad, terwijl hij foto’s van ijsberen en keizerpinguïns bekijkt. Hij voegt daar wel meteen aan toe: „Maar niet naar Japan, daar heb ik de buik vol van.”

 Mail

 Print