Het spookt op zee

De appeltaart van Michal

Michal

Metershoge golven

We zijn al een tijdje onderweg sinds de vorige stop in Singapore. Met windkracht 6 en hoger plus snelheden van bijna 30 knopen, wordt de race steeds serieuzer. Sinds een dag of vier is het echt aan het spoken. Onze zeilcapaciteiten worden zwaar op de proef gesteld met een zeer sterke wind en metershoge golven. Zelfs onze waterdichte kleding is niet bestand tegen de waterhozen die urenlang over de boeg heen slaan.

Overboord

Het nadeel is niet alleen dat je van top tot teen doorweekt bent, maar ook dat het ingebouwde reddingsvest zichzelf steeds opblaast. Mijn pak denkt telkens weer dat ik overboord geslagen ben. Gisteren hebben we de strijd zelfs even moeten staken. We kregen een noodsignaal van een andere deelnemer, de Gold Coast Australia. Daar had door de storm iemand zijn been gebroken. Omdat wij het dichtste bij waren en twee dokters aan boord hebben, gingen we ze helpen. De organisatie zorgde voor evacuatie naar Taiwan, dus we konden weer verder.

Voelbaar kouder

Een van de reddingsboten blies zichzelf trouwens ook op. Met zijn zessen hebben we het ding benedendeks weten te krijgen, want dat was de enige plek om het weer leeg te laten lopen. Gelukkig was de boot nog compleet, inclusief survivalkit. Het is wel goed te weten dat deze dingen binnen tien seconden helemaal gebruiksklaar zijn. Mocht het zover komen.

We varen nu noordelijker richting Qindao in China, het wordt voelbaar kouder. Om warm te blijven trek ik alles aan wat ik kan vinden. Het is vrij simpel: hoe meer lagen kleding, des te warmer. Maar je bewegingsvrijheid wordt er niet beter op.

Scheepsbel

Door de storm ben ik er ook achter gekomen waar de bel voor dient die bij het roer hangt. Ik zit er al een maand naar te kijken. Want als je al negen alarmsystemen aan boord hebt, waar heb je dan dat stuk metaal nog voor nodig? Maar nu weet ik het. Als we te ruw de golven te lijf gaan en er liggen mensen te slapen, dan wordt de stuurman op een subtiele manier hierop geattendeerd. Zonder de slapende bemanning wakker te maken. Handig!

Liefde

Is het allemaal kommer en kwel aan boord? Dat valt wel mee. We hebben zelfs Valentijnsdag gevierd. We moesten lootjes trekken en voor de gelukkige een Valentijnsgedicht schrijven. Het werd een dag vol liefdesliedjes en bijpassend eten, natuurlijk roze gekleurd.

Appeltaart

Over eten gesproken: Ik heb al eens geschreven dat ik regelmatig in de keuken sta te koken en te bakken. Op de foto zie je een speciale Hollandse appeltaart die ik voor de storm begon nog heb kunnen maken. Die sloeg was een megasucces bij de rest van de bemanning. Nu maar hopen dat de storm gaat liggen en we weer snel de keuken in kunnen. Of aan wal, want binnen enkele dagen zullen we in China zijn.

 Mail

 Print