Nieuws/Vrij

Hart & Ziel

Dansende Catweazle

Door René Steenhorst

Even dreig ik vast te lopen in een vloedgolf van gehaaste mensen die allemaal met de trein of de metro mee willen. In een beklemmende, dampende rij proberen ze zo snel mogelijk het lange reizigersviaduct onderdoor te lopen bij station Amsterdam-Zuid WTC. Veel ongedurige zakentypes uit het nabije Wereldhandelscentrum. Dribbelend, schuifelend door de NS-poortjes. Geërgerde mensen met strakke gezichten, zure blikken, vooral wanneer iemands reizigerspasje hapert. De menigte stoot stress uit.

Wijselijk houd ik in en wacht op ruimte. Als ik weer begin te lopen, aktetas strak in de rechterhand, springt er ineens een wat wonderlijke zweefneus voor me. „Hi meneer…!” Wit hesje om het knokige lijf, wazige blik, pluizig baardje, maar een opmerkelijke glimlach van bakkebaard tot bakkebaard.

Ik knik zo vriendelijk als ik kan en oordeel: hm, kennelijk behorend tot de subcultuur der nieuwe hippies. Even krijg ik een beeld binnen van Catweazle, de magiër uit de gelijknamige tv-kinderserie van lang geleden.

„Hallo daar?” klinkt het opnieuw. De gestalte blijkt bijna hyperactief om me heen te dansen, bovendien volgt hij me nu over een afstand van tientallen meters. Als ik een moment denk dat hij is verdwenen, blijkt hij er toch weer te zijn. Een horzel dus. Nogmaals klinkt het: „Hi, bent u gelukkig? Bent u blij in dit leven?” ’Ja, ik ben heel blij’, grom ik nu. ’Reuze gelukkig ook.’

Hij houdt niet op, daar is alweer de volgende vraag van de hinderlijke volger. „Bent u gezond?” Ja, ook dat, althans best wel… „Kent u mensen met een handicap?” Jazeker! Nu wordt het heel vervelend, wat moet die figuur toch van me? Ik heb nu geen zin in dit soort vragen. Het is hier in die voetgangersonderdoorgang één groot gekkenhuis. Bijna vlucht ik door de poortjes om van het gedoe af te zijn.

Boven op het perron schieten er allerlei gedachten door me heen: wat moest die figuur toch van me? Waarom pikte hij juist mij uit die rij? Waarom bleef hij om me heen zwalken? Ben ik soms gerold?’ Gelukkig… ik heb alles nog.

Ik besluit verhaal te gaan halen en loop het hele eind terug. Kijken of ik hem nog zie. Dáár staat hij! Met zijn witte hesje aan. Waarop ik nu het woord ’Prisma’ lees. De knaap danst inmiddels rondom iemand anders.

Prisma blijkt een stichting, vertelt hij wat later, geschrokken van mijn reactie. Een organisatie die met vrijwilligers activiteiten opzet voor Amsterdammers met een verstandelijke beperking. De jongeman doet aan straatwerving, weliswaar iets te uitbundig, maar onbetaald en voor een goed doel.

Ineens vertedert die rare pluishippie deze barse brombeer.

De stichting organiseert bezigheden voor jongeren en volwassenen, om hen aan de maatschappij te laten deelnemen. Er wordt gezwommen, aan yoga gedaan, aan (aqua)fitness, er zijn kooklessen, muziekmiddagen, er is een boerderijclub en er wordt gezamenlijk gekookt. Kortom, een mooi initiatief. Ook uiterst actief aanbevolen door… Catweazle!

Door René Steenhorst

Medisch journalist