Nieuws/Vrij

Interview

Onvermoede kant van Mart Smeets

Door Marie-Thérèse Roosendaal

Veertig jaar lang kwam hij elke zondag de huiskamer binnen. Vaak, maar niet zo vaak als we denken, in De Trui. Mart Smeets (70), geliefd en gehaat. De Koning aller Sportverslaggevers is veranderd na een attaque: „Ik ben sentimenteel geworden.”

Het toeval wil dat de fotograaf een week te vroeg komt opdraven en Mart Smeets toch op de plaats van afspraak aantreft. „Toeval is logisch, zei Johan Cruijff. En hij had gelijk, denk er maar eens over na”, zegt Smeets een week later op die plek, café Stempels in Haarlem. „Wist u dat hier vroeger geld werd gedrukt? Dit was het pand van Joh. Enschedé en...”

Helemaal Mart Smeets, meteen zijn parate kennis spuien. Legt een hand op zijn hoofd. „Als ik iets lees, sla ik het meteen op.” Dat arsenaal aan wetenswaardigheden verzilvert zich nu in zijn boek Mijn Amerika waarin hij aan de hand van sport en muziek de Verenigde Staten doorkruist. „Ik dacht een reisboek af te leveren, maar het is meer een geschiedenisboek geworden.” Nu kan de lezer die stelling bestrijden, maar voor een robbertje bekvechten met Mart Smeets moet een mens wel héél beslagen ten ijs komen.

Een geschiedenisboek dus van de man die ooit het onderwijs in wilde. „Ik wilde leraar worden, geschiedenis of Nederlands.” Hij werd Mart Smeets. Punt. Enig in zijn soort, Koning aller Sportverslaggevers, verhalenverteller pur sang. Le Tour, c’est lui.

Is het ongemakkelijk om aan de andere kant van de interviewtafel te zitten?

„Ik verheug me niet op de oei- en ai-vragen.”

Oeivragen? Wat zijn dat in hemelsnaam?

„Vragen over mijn privéleven. Dus ben ik op mijn hoede en hanteer ik een trechter van wat ik wel en niet kwijt wil. Ik hou van roze”, zegt hij, plukkend hij aan zijn strijkboutverse shirt. „Maar ik ben wars van de roze pers. Zo ben ik opgevoed. Ik kom uit een rood en liberaal nest. Mijn moeder was een suffragette die streed voor de emancipatie. Mijn vader, een volmaakte liberaal, reed haar naar de demonstratie, wachtte daar en bracht haar weer thuis. Met literatuur en klassieke muziek ben ik grootgebracht. En ik kan zeggen dat ik daar veel aan heb gehad.”

Uw columns, commentaren en muziekprogramma ten spijt bent u officieel met pensioen. Steekt dat?

„Ja, want waarom zou een mens ophouden met werken vanwege zijn leeftijd? Mijn vader kreeg een week nadat hij 65 werd, zijn eerste hartaanval. Dat hoor en lees je vaker. Die leegte zou mij dus niet overvallen. Na mijn 65e ging ik van een vast contract naar freelancewerk. Bespottelijk, maar enfin. Ik maakte portretten, deed mijn laatste Olympische Spelen in Rio. Als oud boegbeeld en lastige klant kreeg ik een plek naast de nieuwe boegbeeldjes totdat dat ophield. Vervolgens had ik mijn column en mijn NBA-commentaar bij Ziggo. Afgelopen jaar was ik halverwege mijn boek en toen...”

Smeets pauzeert voor de mededeling die hem zichtbaar niet makkelijk afgaat.

Lees het hele interview vandaag in VRIJ of via deze link (PREMIUM)