Nieuws/Vrij

Skylines

Spoken in het museum

Door Herman Stam

Je schijnt maanden vooraf te moeten reserveren, zoals wel geldt voor meer populaire uitjes in New York. Maar in onze groep was een moeder van een vriendinnetje zo bij de pinken dat we begin van het jaar al wisten dat de tickets voor ’Night at the Museum’ in The American Museum of Natural History binnen waren.

De voorpret was dus lang. Na het zien van de gelijknamige film die in het museum werd opgenomen, waarbij dinosaurussen, neanderthalers, Atilla the Hun en Theodore Roosevelt nachtwaker Larry (gespeeld door acteur Ben Stiller) de schrik van zijn leven geven door ’s nachts tot leven te komen, kreeg de middelste dochter wel wat twijfels over de snel naderende slaappartij in het museum met haar vriendinnetjes van school.

Minzaam keek ze naar haar rode slaapzak die in haar ogen maar weinig bescherming zou bieden tijdens een ongetwijfeld spookachtig nachtje. „Als je echt heel bang bent, mag je dan bij je papa of mama liggen?” vroeg de 7-jarige. Maar op weg naar het museum was van spanning niks meer te merken. Verbazing wel, want iedereen bleek verkleed te zijn voor Halloween, waarvan deze speciale editie ’Night at the Museum’ in het teken stond.

Mijn vrouw had dat mailtje nou net vergeten door te sturen. Dus de oudste en middelste dochter en ik stonden er dus wat verloren bij tussen alle elfen, piraten en vampieren. „Dan ga je toch gewoon als slaapzak”, meldde een bewaker met humor. Maar niet veel later was met wat leen- en deelwerk en een paar aankopen in de museumshop al gauw wat toepasselijks in elkaar geknutseld.

Bovendien is het leukste gedeelte voor de kids wat later op de avond, wanneer ze in pyjama door het hele museum mogen struinen voor een schattenjacht.

Volgens de kinderen hadden we absoluut de beste slaapplek geloot. Voor de hele groep waren de ultrasmalle campingbedjes uitgestald op de bovenste verdieping van de Milstein Family Hall of Ocean Life met de beroemde meterslange blauwe vinvis aan het plafond.

Het uitzicht op het grootste dier op aarde was inderdaad prachtig en de orkaan aan geluid die de 200 overenthousiaste kinderen in de zaal produceerden moest maar voor lief worden genomen. Van veel slaap zou het toch niet komen.

Tot ergernis van de nachtwaker spelen de kinderen tot in de vroege ochtend spelletjes, zoals wie de walvis boven hen het mooist kan beschijnen met een zaklamp, waarna de lichten al weer aan gaan.

Een vader van de groep komt met een kop koffie mijn verkreukelde lichaam inspecteren en lacht zich rot dat ik met mijn campingbedje precies onder de vitrines van een aantal transgender-koraalvissen ben gezet, zoals the spotlight parrotfish waarvan… ’meerdere vrouwtjes één mannetje gebruiken om zich voort te planten, en als dat mannetje doodgaat het grootste vrouwtje van geslacht verandert om die rol over te nemen…,’ zo heb ik de hele nacht op het bordje kunnen lezen.

„Die Hollanders hè, zelfs tijdens zo’n museumnacht willen ze aantonen hoe ruimdenkend ze wel niet zijn”, grapt de iets te opgewekte Amerikaan richting zijn net wakker wordende publiek.

De bewaker doet er nog een schepje bovenop. „Oké lieve mensen, dit was dan nacht één. Even de bedjes opruimen voor het publiek overdag en dan mogen jullie vanavond weer.” Maar dan zijn wij - na een geweldige maar ook slopende nacht - al richting de uitgang.