Nieuws/Vrij

Spijt

’Sinterklaas-gebaar viel verkeerd’

Hollandse Hoogte / C. Barton van Flymen

Op het schoolplein raakten Meike en ik aan de praat. Mijn Annabel zat in groep 7, zij had drie jongere dochters. Eerst spraken we over koetjes en kalfjes. Ons drukke schema, het weer, een tv-programma, school- en klassenieuwtjes. Naarmate we elkaar vaker troffen, werden de gesprekken iets vertrouwelijker.

Hollandse Hoogte / C. Barton van Flymen

Zij was een alleenstaande moeder. Haar parttime baan was geen vetpot en haar ex maakte de alimentatie niet altijd stipt over, vertelde ze. Maar Meikes opgroeiende kinderen moesten eten, hadden een winterjas nodig en wilden ook weleens naar het zwembad of een verjaardag.

Toch praatte Meike niet graag over haar financiële problemen. Alsof ze zich geneerde. Ze verzon smoesjes als haar kinderen niet met een schooltrip mee konden of als ze niet eens geld had om met mij een kop koffie te gaan drinken. Of ze deed heel luchtig: „Komt wel weer goed.”

Op zolder had ik vuilniszakken vol oude kleding van Annabel staan waarmee ik niets meer deed. Voorzichtig stelde ik voor dat Meike zou kijken of er misschien iets voor haar kids bij zat. Gelukkig wilde ze dat wel.

Toen onze kinderen een aantal weken later uit school kwamen, zag ik dat een van haar dochters een leuke jurk aan had en ik zei spontaan: „Goh, wat een zonnige kleuren!” Meike reageerde als door een wesp gestoken: „Afdankertje van Annabel, goed gebleven in de was! Dat bedoel je toch?!” Ik had de jurk niet eens herkend. Ik moet onthutst hebben gekeken, want Meike stak meteen een hand naar me uit: „Sorry, ik bedoelde het niet zo!”

Zo ging het vaak. Aan de ene kant was Meike blij met hulp, maar soms – of zelfs gelijktijdig – kon ze heel ondankbaar doen. Op een gegeven moment had ik er genoeg van.

Toen brak de sinterklaastijd aan. Ik peinsde hoe de pakjesavond van Meikes kinderen eruit zou zien. Ik informeerde langs mijn neus weg en Meike bevestigde wat ik al dacht: ze had geld opzij gelegd voor één cadeau per kind en wat pepernoten en speculaas erbij, maar dat was het dan ook.

Ik herinnerde me hoe dat vroeger bij ons thuis ging: hoe meer cadeautjes, hoe beter, hoe klein ook. Dat zag ik ook aan mijn eigen dochter die niets leuker vond dan een waslijst aan sinterklaascadeaus opnoemen.

Ik kocht wat dingen zoals een etui, een zak snoep, gekke sokken, een meidentijdschrift; in feite niets bijzonders. Samen met Annabel knutselde ik ook een paar armbandjes in elkaar. Overal ging pakpapier omheen. Op 5 december bonsde mijn man hard op Meikes deur en ging ervandoor. Hij hoorde de kids opgetogen gillen toen ze zomaar een juten zak voor de deur zagen staan.

Ik was tevreden dat ik die kinderen een onvergetelijke sinterklaasavond had bezorgd. Maar de volgende keer dat ik Meike zag, stond ze demonstratief met andere moeders te praten. Later zei ze scherp tegen me: „Je begrijpt het niet, hè? Ik heb jouw liefdadigheid helemaal niet nodig!”

Tot mijn schrik bleek ik de situatie verkeerd te hebben ingeschat. Waarom was Meike te trots om toe te geven hoe welkom mijn hulp was geweest? Maar jaren later dacht ik: wat was ik toen een zelfingenomen mens. Ik had het met haar moeten overleggen. Het is hoe dan ook nooit meer goed gekomen tussen ons.

In deze rubriek vertellen lezers waarvan ze spijt hebben. Wilt u ook (anoniem) kwijt wat u anders zou hebben gedaan? Mail uw verhaal, 550 woorden, naar vrij@telegraaf.nl.