Nieuws/Vrij

Filmrecensie: ’Paddington 2’ ✭✭✭✭✩

Onweerstaanbaar vervolg

— WAT: familiefilm

— REGIE: Paul King

— MET: Hugh Grant, Sally

— Hawkins, Brendan Gleeson

Door Fabian Melchers

Zoek niet verder naar de beste film voor de kerstdagen, want hier is hij: het hartverwarmende vervolg op Paddington (2014). De afgelopen zomer overleden Michael Bond, geestelijk vader van het beroemde figuurtje, zou ongetwijfeld trots zijn geweest.

Het bruine beertje uit Peru is in Paddington 2 inmiddels volledig gewend geraakt aan zijn Londense omgeving, en andersom. Hoewel de xenofobe buurman nog altijd wantrouwend is en Paddington het zichzelf ook niet makkelijk maakt. Baantjes als kapper en glazenwasser zijn hem duidelijk niet op het pluizige lijf geschreven, wat goed is voor een paar malle slapstickscènes. Regisseur Paul King gaat soms zelfs nog buitensporiger te werk om de lachers op z’n hand te krijgen, maar kiest z’n momenten daarvoor goed uit.

Centraal staat de verhaallijn over een antiek uitklapboek dat Paddington aan zijn berentante wil geven maar plotseling wordt gestolen door een uitgerangeerde acteur. Die pompeuze meester der vermommingen (lekker vet aangezet door Hugh Grant) gaat vrijuit terwijl het onschuldige beertje in de cel belandt. Vooral fijn voor de gevangenen en hun norse kok, die eindelijk weer eens een vriendelijk gezicht zien.

Want in het prachtig gefilmde universum van Paddington draait alles om vertrouwen en solidariteit. King brengt dat zo lichtvoetig, grappig en innemend dat het niet meer nodig is om de kerstboodschap letterlijk uit te spreken. Zijn hele film is de boodschap. Dit is simpelweg hoe de wereld zou moeten werken. Onweerstaanbaar optimistisch.