Nieuws/Vrij

Felix met smaak

Een sla-cloche,natuurlijk!

Door Felix Wilbrink

Het machtige blad van de rabarber is zo goed als weg. Wat kan dat groot uitslaan; in drie, vier dagen tot enorme vleugels die elkaar in formaat overtreffen en boven elkaar lijken te staan. Totdat je ziet dat ze net genoeg afstand van elkaar nemen om emmers vol zonlicht te kunnen opnemen.

Begin dit jaar was ik bij de Groene Luwte in Kloosterburen. Bij Alma Huisken die een bleekpot te koop had. Het mooie woord ervoor is ’cloche’. Die hebben we over de rabarber gezet en toen zijn we rabarber even vergeten. Twee weken later duwden de stengels bleek, maar vitaal de deksel al omhoog. Of we even wilden oogsten. Niet vergeten die prachtige pot nog even op stenen te zetten zodat er geen ijs onder komt, anders vriest-ie kapot, want ik denk dat het een koude winter wordt.

Wat ik net zo geweldig vind als de explosieve groei, is de manier waarop ze verdwijnen. Even een opleving van bloedrode vegen, met gele flanken, vlammend op het groen en dan is het weg. Rabarberblad verteert voor je ogen tot helemaal niets. Nog even bleekpot opgezocht. Ik zie een advertentie: ’Mooie, zware, klokvormige cloches om sla de laatste groeiweken te bleken en daardoor extra mals te maken. Ook geschikt voor niet te zware (krul)andijvie. Hoogte 25cm’. Ik denk opeens dat ik dringend een sla-cloche nodig heb.