Nieuws/Vrij

Hart & Ziel

Opa in opleiding

Door René Steenhorst

Hollandse Hoogte / EyeEm Mobile GmbH

Plotseling heb ik een baby in mijn armen. Dat is lang geleden. De laatste keer was een jaar of dertig terug, met onze twee kinderen. „Wil jij hem ook eens vasthouden, opa…?!” vroegen onze zoon en schoondochter me ineens, een beetje plagerig. Ze weten immers dat ik nog niet goed kan wennen aan het opa-zijn. Ach, alle begin is moeilijk.

Hollandse Hoogte / EyeEm Mobile GmbH

Alessandro, haar mooie zoon, ons eerste kleinkind. Aardig jongetje, hij lacht lief en al veel, hoewel ik nog niet erg bedreven ben in het onderscheiden van grimasjes, een lachje of een gezichtsuitdrukking waarbij de luier vól gaat. Geboren op 22 september, net drie maanden geleden dus.

Ik houd mijn adem in wanneer hij aan me wordt overgedragen en behoedzaam in mijn armen wordt gelegd. Het voelt vreemd, vederlicht, volstrekt ontwend ben ik ’t. Ik zit in een verstarde houding in een nieuwe designstoel die nog voor geen meter zit. Met een slapende baby op schoot.

Veel mannen die voor het eerst vader zijn, blijken wat bangig wanneer ze een zuigeling vasthouden. Een op de vijf heeft dat nog nooit eerder gedaan, lees ik. Een op de drie weet zelfs niet hoe zoiets moet. Maar blijkbaar steken die angst en onwetendheid na jaren de kop weer op, als je opa wordt. Het zit niet meer in je systeem.

Ik heb het gevoel dat ik me bijna vertil aan die vijf, zes kilo die Alessandro inmiddels weegt, na al die flesjes (moeder)melk. Al snel voel ik mijn polsen, mijn schouders, een voet begint te tintelen...

Als een houten klaas zit ik de stoel terwijl iedereen grinnikt dat ik het ’best wel goed’ doe. Zelf heb ik dat gevoel allesbehalve, bevreesd als ik ben dat ik het kind pijn doe. Het is nog allemaal zo teer, zo klein en kwetsbaar, zulke kleine handjes.

Alessandro kijkt me aan en lacht me vriendelijk toe, híj wel. Om me uit deze benarde positie te redden, zet hij het plotseling op een blèren. Heel verstandig kind...!

Vol bewondering kijk ik korte tijd later hoe mijn vrouw Alessandro vasthoudt, een flesje geeft, verschoont en tegen hem praat, waarna hij lacht en wat probeert terug te zeggen. Alles gaat van nature, over en weer.

Vroeger herleeft. Ze is benoemd tot oppas-oma en trots dat het vertrouwen er is. Even staat haar gevoel weer op de moederstand, zij geniet ze van elk lachje, elke beweging of aanzet tot gebrabbel van haar kleinkind.

Bij zo’n 19 procent van de mannen duurt het ongeveer een week voordat ze zich op hun gemak voelen bij het vasthouden van een baby. Bij een opa die dat niet dagelijks doet, zal dat meer tijd vergen, denk ik zo.

Buurvriend Erwin, bij wie ik daags daarna op de koffie ben, geniet onbeperkt van zijn eerste kleindochter Lisa van nu een jaar. De breedgeschouderde softballer die hij is, blijkt compleet van de wereld wanneer hij haar moeiteloos in zijn armen neemt, omhoog tilt en even later Lisa’s eerste stapjes gadeslaat. De man vergeet alles om zich heen. Zoals dat hij bezoek heeft...

Mail r.steenhorst@telegraaf.nl

Twitter @ReneSteenhorst

Medisch journalist