Vrij/Uitgaan

Filmrecensie: ’Sami blood’

AFKOMST ALS MOLENSTEEN

Lappen worden in ’Sami blood’ gezien als een intrigerende curiositeit.

Lappen worden in ’Sami blood’ gezien als een intrigerende curiositeit.

Klinkt hun Zweeds te gebrekkig? Dan kunnen de nomadenkinderen in Sami blood rekenen op een ferme tik op de vingers. Op een speciale kostschool in het hoge Noorden van Scandinavië worden ze bijgespijkerd over het leven buiten de toendra’s van Lapland. Wrang, want zo’n normaal stadsbestaan zullen ze zelf nooit krijgen.

Lappen worden in ’Sami blood’ gezien als een intrigerende curiositeit.

Lappen worden in ’Sami blood’ gezien als een intrigerende curiositeit.

Sami blood speelt zich af in de jaren 30, een tijd waarin de Lappen - of de Sami zoals ze zelf genoemd willen worden - door de rest van Zweden werden behandeld als curiositeiten. Op school wordt de 14-jarige Elle-Marja uitvoerig bestudeerd en opgemeten voor de wetenschap. Zelf wil ze wat haar leeftijdgenoten in de omgeving hebben: liefde, vrijheid, acceptatie. Maar keer op keer blijft ze tegen een muur aanlopen. Hoe moet ze bijvoorbeeld aan geld voor een opleiding komen? En denkt ze eindelijk vrienden te hebben gemaakt, willen de tieners eigenlijk alleen maar horen hoe haar traditionele zang klinkt. Wat ze ook doet, Elle-Marja’s afkomst blijft als een klit aan haar vastkleven.

Met een laag verteltempo, weinig concrete ontwikkeling en veel stiltes, voelt Sami blood langer aan dan de werkelijke speelduur van 110 minuten. Toch snijdt de onderhuidse cultuurbotsing bij vlagen wel degelijk. Misschien omdat er raakvlakken met de tegenwoordige tijd in te vinden zijn, maar ook zeker vanwege het knappe spel van natuurtalent Lene Cecilia Sparrok.

Fabian Melchers