Vrij/Uitgaan

Filmrecensie: ’A dog’s purpose’

Geen eind aan hondenleven

Bailey reïncarneert in de film een aantal keren.

Bailey reïncarneert in de film een aantal keren.

Joe Lederer

Honden en hun baasjes, misschien wel het zuiverste voorbeeld van onvoorwaardelijke liefde. Denk aan Hachi, over een trouwe viervoeter die jarenlang bij een station wacht op zijn overleden eigenaar. Regisseur Lasse Hallström weet hoe hij moet vertederen. Ook met A dog’s purpose trekt hij alle registers open.

Bailey reïncarneert in de film een aantal keren.

Bailey reïncarneert in de film een aantal keren.

Joe Lederer

Het uitgangspunt is net even anders: wat gebeurt er met een hond als niet zijn baasje sterft, maar hij zelf? Reïncarnatie, leren we in deze mierzoete film. Dat gebeurt al in de eerste minuten. Na een kort puppyleventje, krijgt de verteller van het verhaal een wedergeboorte in het lijf van een golden retriever. Bailey, wordt hij genoemd door het schattige knulletje dat hem redt. Vanaf dat moment zijn de twee onafscheidelijk. Maar ja, mensen worden ouder dan honden. En dus zien we Bailey terugkeren in verschillende harige gedaantes, met blijvende herinneringen aan zijn meest dierbare baasje.

Hallström strooit rijkelijk met flets en goedkoop sentiment, onder meer rondom een drankzuchtige vader en een verse verkering. Alles bekeken door hondenogen, die de mensenwereld vaak maar half snappen en zo een onbevlekte blik op het leven geven. Gekunsteld, maar op momenten ook aandoenlijk doordat de filmmaker precies de juiste emoties bij dieren naar boven weet te toveren, bijgestaan door de charmante voice-over van Josh Gad. A dog’s purpose mag dan zeldzaam zoetsappig zijn, Hallströms hondenregie is feilloos.

Fabian Melchers