Vrij/Uitgaan

Filmrecensie: ’Louise en hiver’

Doortikkende Klok even stilgezet

— WAT: film, animatie

— Regie: Jean-François Laguionie

Louise slijt haar dagen in eenzaamheid, tot er een oude hond opduikt.

Louise slijt haar dagen in eenzaamheid, tot er een oude hond opduikt.

Haar klok tikt nog wel, maar de wijzer is blijven hangen. En zo mist de bejaarde Louise de laatste trein van het seizoen uit Biligen sur Mère, een fictief plaatsje aan de Normandische kust. Waar luidruchtige toeristen en hun kinderen ’s zomers de stranden en het stadje overspoelen, is zij nu de enige menselijke ziel.

Louise slijt haar dagen in eenzaamheid, tot er een oude hond opduikt.

Louise slijt haar dagen in eenzaamheid, tot er een oude hond opduikt.

Die eenzaamheid omhelst zij goedmoedig in Louise en hiver van de Franse animatiefilmer Jean-François Laguionie, vooral bekend van Le tableau (2011). Zijn vijfde speelfilm is een verstild en handgetekend avontuur voor geduldige volwassenen, dat vorm krijgt in gedekte pasteltinten en klare lijnen. De traagheid van zijn melancholiek vertelling beperkt weliswaar de toegankelijkheid, maar is tegelijkertijd ook een verborgen kwaliteit.

Als een Robinson Crusoë op leeftijd bouwt Louise een hutje aan het strand en scharrelt zij haar kostje bij elkaar. Ook dwaalt zij in (dag-)dromen door hoor eigen geheugenlandschap, op zoek naar een verklaring voor haar lot. Later duikt een al even bejaarde hond op, met wie zij vriendschap sluit en die zij Opaatje doopt. Al snel zijn de twee onafscheidelijk.

Louise en hiver speelt zich af in de streek waar de inmiddels 77-jarige Laguionie opgroeide. Zijn film doet onwillekeurig denken aan Michael Dudok de Wits The red turtle, door de bijna meditatieve aanpak. Al komt een belangrijk deel van die hypnotische werking hier voor rekening van actrice Dominique Frot. Zij geeft slepend stem aan de mijmeringen van Louise. Gedachten waaruit een een wijsheid spreekt die - met enig geluk - komt met de jaren.

M.W.