Nieuw! Elke maand
15 Premium artikelen gratis.
Registreer nu of log in en lees voortaan elke maand 15 Premium artikelen gratis.
Dit is het laatste Premium artikel dat u gratis kunt lezen. Tijd voor een abonnement!
premium
Foto: Telegraaf

Spijt

’Vrouw verpietert na verhuizing’

06 MRT 2017

Wat waren we blij. Eindelijk promotie, eindelijk een prima salaris, sparen voor onszelf, voor de toekomst van onze kinderen. Maar ja, wel verkassen naar een heel andere streek. Familie en vrienden waren sceptisch. Verhuizen naar een ander gebied in Nederland: zouden we daar wel aarden? Maar Karin en ik gingen de uitdaging aan.

We vonden een mooi huis in een dorp in de buurt van mijn nieuwe baan. En niet duur. In de Randstad moet je daar vier of vijf ton voor betalen.

Onze zoons vonden het niet leuk om hun vriendjes te moeten achterlaten, maar ook zij vonden het een avontuur. In het begin hadden ze wat moeite op school. Ze werden een beetje geplaagd met hun ’westerse’ accent, maar ze vonden al snel hun draai. Dat ze lid van de plaatselijke voetbalclub zijn, helpt natuurlijk.

Karin bezocht woninginrichtingszaken en markten. Ze kwam thuis met snuisterijen en kocht stof waarvan ze zelf de gordijnen maakte. Het huis kreeg vorm.

De vorige bewoners lieten de tuin verwilderen, wij wilden dat onze jongens er een balletje kunnen trappen. Mijn vrouw stak er veel tijd in en in het weekeinde hielp ik.

Karin deed haar best om zich thuis te voelen tussen de lokale bevolking, maar ze stuitte op veel stugheid. Soms grapte ze dat zij zich een alien voelde. „Ze keken me zó raar aan bij de bakker!” Ze stortte zich voorzichtig in het verenigingsleven, maar dat was niet altijd een succes. Voor sommige gelegenheden werd ze niet uitgenodigd. „Dat zou ik toch maar niks vinden als Randstadmevrouw, zeiden ze.”

Aan de andere kant vonden we weleens een doos eieren op een tafeltje in de voortuin. Na lang navragen bleek een kippenboer die nooit een stom woord tegen ons zei, die neer te leggen. Dan voelde Karin zich toch geaccepteerd.

In mijn nieuwe werkkring liep ik niet tegen streekgebonden problemen aan, omdat er mensen uit alle windstreken werken. Wel moest ik er mijn plek zien te veroveren, aangezien ik een cheffunctie had gekregen. Daar was niet iedereen even blij mee.

Ik had dus andere dingen aan mijn hoofd, maar op een gegeven moment viel me op, dat Karin erg lang met haar moeder en vriendinnen aan de telefoon hing. Ze wilde ook steeds vaker in het weekeinde familie en vrienden in en rond onze oude woonplaats opzoeken. Gezellig, maar ik heb niet altijd zin om uren in de auto te zitten. We wonen nu toch hier?

Laatst, na een bezoek van onze voormalige buren, barstte Karin in tranen uit. Ze heeft enorme heimwee. „Ik heb er alles aan gedaan, maar het lukt hier gewoon niet!”

Wat voel ik me een ploert. Mijn carrière was de aanleiding om alle schepen achter ons te verbranden en ergens anders een bestaan op te bouwen. Dat was een gezamenlijke beslissing, maar heb ik toen niet erg aangedrongen? Ik vind het vreselijk dat Karin zo verpietert. Maar om nou wéér helemaal overnieuw te beginnen...

Lees ook:

’Te onafhankelijk voor relatie’

' Liefde helaas te laat herkend'

'Liegen is mijn tweede natuur'

’Adoptieproblemen onderschat’

’Overspel met broer nooit vergeven’

In deze rubriek vertellen lezers waarvan ze spijt hebben. Wilt u ook (anoniem) kwijt wat u anders zou hebben gedaan? Mail uw verhaal naar vrij@telegraaf.nl

Verder lezen?
Elke maand 15 premium artikelen gratis
Ik heb al een account / ik ben abonnee
Verder lezen?
U heeft deze maand 15 Premium artikelen gratis gelezen.
Tijd voor een abonnement!
11.9 °C
ONO4
Beurs AEX
AEX 511.41
+ / - -0.24%