Nieuw! Elke maand
15 Premium artikelen gratis.
Registreer nu of log in en lees voortaan elke maand 15 Premium artikelen gratis.
Dit is het laatste Premium artikel dat u gratis kunt lezen. Tijd voor een abonnement!
premium
Foto: Telegraaf

Spijt

’Vooroordelen over tattoos’

20 MRT 2017

Het begon met een vlindertje op mijn schouderblad. Een ’wijventatoeage’, vonden mijn vrienden. Mijn toenmalige vriendin wist dat ik graag een tatoeage wilde. Op mijn verjaardag nam ze me mee naar een tattooshop.

Ik vond het spannend, maar was ook overdonderd door haar cadeau. Besluiteloos stonden we daar. „Laten we allebei een vlinder doen!” riep ze enthousiast. Zeg dan maar eens nee.

Tatoeage nummer twee liet ik zetten met dezelfde vrienden die de vlinder hadden afgekeurd. Na een avond in een café in de stad – we waren niet dronken, maar ook niet nuchter – daagden we elkaar uit en belandden we ergens in een achterafstraatje. Het werd een bescheiden doodskop.

Zowel de vlinder als de doodskop waren nogal cliché, vond ik. Ik begon me in tatoeages te verdiepen, las boeken over het onderwerp en struinde het internet af.

Ik kwam erachter dat tatoeages ook iets kunnen betekenen, met woorden of spreuken erbij, uitgebreide tekeningen, kunst. Machtig mooi!

Na de hbo-opleiding die ik net achter de rug had, kon ik aan de slag als vertegenwoordiger. Overhemd, jasje, soms een dasje. Mocht mijn werkgever bezwaar tegen mijn tatoeages hebben, dan kon ik ze in ieder geval goed verbergen.

Ik begon geld te sparen om meer tatoeages te kunnen laten zetten. Op mijn rug, op mijn kuit. Ik was nog niet zo serieus in de liefde en mijn scharrels reageerden verschillend op mijn huidversieringen. In die tijd waren tatoeages nog niet zo gewoon. Sommige meiden gruwden ervan.

Een van hen riep zelfs tijdens een ruzie: „En je tattoos vind ik ook spuuglelijk!”

Het duurde even voordat ik mijn droom kon realiseren: een sleeve, waarbij de tatoeage je arm deels of helemaal in beslag neemt. Die wordt dan in etappes gezet en ingekleurd. Nu zie je ze overal.

Ik besloot een halve sleeve te laten zetten. Zo trots als een pauw paradeerde ik ermee over het strand. Zal je net zien: kwam ik een vrouwelijke collega tegen. Nieuwsgierig bekeek zij me van top tot teen. „Jij bent het! Ik dacht dat er een woeste Viking aankwam!” zei ze. Ik had destijds een volle baard.

Het nieuws ging als een lopend vuurtje rond op mijn werk. Viking, noemden ze me. Of ik mijn hemdsmouw omhoog kon doen? Nou nee. Ik merkte dat een aantal collega’s me met andere ogen bekeek. Alsof ik plotseling gevaarlijk was geworden.

Mijn baas benadrukte dat het beslist niet de bedoeling was dat klanten mijn tatoeages zouden zien. „Dat is niet de indruk die we willen wekken.” Welke indruk hij precies bedoelde, liet hij in het midden. Ik vond het echt een prima werkplek, maar baalde ervan dat mijn geheime hobby op straat lag. Ik snap dat tatoeages weerstand kunnen opwekken, maar keek toch op van alle vooroordelen.

Nog altijd zou ik me het liefst vol laten inkten. Ook waar je ze goed kunt zien: op mijn handen, in mijn nek. Maar ik weet dat dat niet zo’n goed idee is. Mijn vrouw is trouwens ook geen groot fan.

Tot mijn grote spijt heb ik de tattoos dus op een heel laag pitje moeten zetten. Maar als ik dan zo’n Douwe Bob met een bloem in zijn hals zie, begint het toch weer te kriebelen.

Lees ook:

’Erfeniskwestie spleet familie’

’Vrouw verpietert na verhuizing’

’Te onafhankelijk voor relatie’

' Liefde helaas te laat herkend'

'Liegen is mijn tweede natuur'

 

 

In deze rubriek vertellen lezers waarvan ze spijt hebben. Wilt u ook (anoniem) kwijt wat u anders zou hebben gedaan? Mail uw verhaal naar vrij@telegraaf.nl

Verder lezen?
Elke maand 15 premium artikelen gratis
Ik heb al een account / ik ben abonnee
Verder lezen?
U heeft deze maand 15 Premium artikelen gratis gelezen.
Tijd voor een abonnement!

lees meer over

11.5 °C
NO4
Beurs AEX
AEX 511.53
+ / - -0.21%