Nieuw! Elke maand
15 Premium artikelen gratis.
Registreer nu of log in en lees voortaan elke maand 15 Premium artikelen gratis.
Dit is het laatste Premium artikel dat u gratis kunt lezen. Tijd voor een abonnement!
premium
Foto: Telegraaf

Spijt

’Ik was één keer te vaak te laat’

10 APR 2017

Het is ongeveer een uur rijden naar ’t Gooi. Mijn schoenen zijn gepoetst, ik heb het adres in de ene zak van mijn nette jas, mijn sleutels en autopapieren in de andere. De benzinetank is gevuld en mijn mobiele telefoon staat alvast op ’stil’ zodat ik dat straks niet vergeet. De bloemen leg ik op de bijrijdersstoel en ik start klokke half negen de motor. Vandaag kan er niets misgaan.

Zo had ik het me voorgenomen. De waarheid is dat ik, terwijl ik al wilde wegrijden, het adres noch mijn telefoon bij me had en de bloemen nog even bij de winkel in het dorp moest ophalen. Daar kon ik ook mooi tanken. Geen man overboord, want ik had minstens een half uur speling.

Mijn leven lang kom ik overal en altijd te laat. Meestal kunnen de mensen daar wel om lachen. Zoals mijn klasgenoten destijds toen ik in IJmuiden de veerboot met hen erop zag wegvaren naar Newcastle, de bestemming van ons schoolreisje. Ze noemden me Willy Wekker, al had het volgens mij niks te maken met op tijd opstaan. Ik deed het echt niet expres.

Het verhaal over mijn eerste afspraakje vindt men ook hilarisch: struikelend in het donker de bioscoop binnenkomen voor een romantische film was niet hoe mijn date het zich had voorgesteld.

Eens stond ik op het station, slechts een kwartier te laat. De vrienden met wie ik naar de Efteling zou gaan, kwamen even later doodgemoedereerd aanstappen. Hadden ze expres het tijdstip van vertrek tegenover mij een half uur vroeger gesteld. „Dan weten we tenminste dat jij er ook bent als we echt willen gaan”, bekenden ze. Nou, toen ik dat eenmaal wist... Nee, het is geen onwil, maar ik denk altijd dat ik tijd genoeg heb. Steeds nog even dit, nog even dat.

Ik krijg met Sinterklaas steevast een groot horloge als surprise. Of een gedicht met ’de Sint heeft vernomen dat jij nooit op tijd kunt komen’.

Toen mijn vriendin Willemijn van onze zoon Tommy beviel, precies op de uitgerekende datum, lachte mijn zwager Gijsbert: „Ik zou maar checken of dat kind wel van jou is.”

Willemijn heeft de afgelopen dagen bij haar moeder gelogeerd na het overlijden van haar vader. Tommy was bij de buurvrouw, zij heeft hem zelf opgehaald. „Je kunt overal te laat komen, behalve op begrafenissen”, drukte ze me op het hart, bekend met mijn reputatie.

De parkeerplaats bij het uitvaartcentrum is natuurlijk vol, dus ik moet in een zijstraat parkeren bij een parkeerautomaat die helaas alleen muntgeld accepteert.

Wanneer ik op een holletje bij de aula aankom, staat Gijsbert bij de deur met een gezicht dat is vertrokken van woede en verdriet. Ik stamel iets over wegwerkzaamheden en een spoedreparatie, maar na een grimmig scheldwoord gooit hij de deur voor mijn neus dicht.

Ik kon er dit keer niets aan doen. Bijna niets. Terwijl ik buiten ontredderd wacht totdat de plechtigheid is afgelopen, denk ik na hoe ik Willemijn ga vertellen dat het me spijt. Van nu en alle andere keren dat ik te laat was. En beterschap beloven. Het zal tijd kosten om haar te overtuigen, héél veel tijd.

Verder lezen?
Elke maand 15 premium artikelen gratis
Ik heb al een account / ik ben abonnee
Verder lezen?
U heeft deze maand 15 Premium artikelen gratis gelezen.
Tijd voor een abonnement!

lees meer over

14.6 °C
WZW2
Beurs AEX
AEX 519.64
+ / - -0.78%