Pssst! De Telegraaf krijgt een nieuwe website. Nieuwsgierig? Bekijk ‘m hier!
Dit is het laatste Premium artikel dat u gratis kunt lezen. Tijd voor een abonnement!
premium
Foto: mark uyl

Interview: Herman van Veen

Orde in de chaos

09 SEP 2017 Marjolein Schipper

Hij staat vanaf eind volgende maand weer in Carré, het theater waar zijn carrière in 1971 in een stroomversnelling raakte. Alhoewel de toenmalige directeur er een hard hoofd in had... Nu is Herman van Veen, uitzonderlijk Nederlands talent, internationaal gelauwerd, 72. Altijd zo rustig, zo bedaard. Of is dat schijn?

De bomen ruisen, de wind waait, het gras is, zoals Herman van Veen zou zeggen. Rustig zit hij daar, op het terras van landgoed De Paltz in Soest. Het Arts Center, waar verschillende kunstenaars musiceren en schilderen, waar zijn schilderijen hangen, waar honderden foto’s te zien zijn van al die bijzondere artiesten en mensen met wie Van Veen/de firma Harlekijn in de afgelopen vijftig jaar heeft gewerkt en nog steeds werkt.

Daar staan opeens ook twee wat oudere stelletjes uit Soest. „Dag Herman”, groeten ze vrolijk, alsof ze dagelijks bij hem over de vloer komen. Dat hij de statige witte villa op het landgoed de afgelopen jaren zo mooi heeft laten opknappen, complimenten hoor! Wat gaat hij met het plafond doen, met al die lelijke platen? Stuccen? O ja, dat is een goede oplossing. Natuurlijk kan hij niet alles in één keer laten doen!

Opgewekt nemen ze afscheid.

Nee, knikt Van Veen later, hij kent ze helemaal niet. Maar hij beschouwt het als een groot compliment dat wildvreemde mensen hem blijkbaar als een goede bekende beschouwen. Een soort huisvriend misschien wel. Ja, dat wil hij best zijn.

Straks staat u weer in Carré. Heeft u nooit het gevoel: wat heb ik eigenlijk nog toe te voegen aan mijn toch al omvangrijke repertoire?

„Optreden is voor mij: orde, hoe vreemd soms ook, creëren in de chaos die het leven lijkt te zijn. Ik wil overzicht tot stand brengen. Die behoefte stopt nooit. Eigenlijk probeer ik door de optredens ook zelf antwoorden op allemaal vragen te vinden, voor mezelf zaken duidelijk te krijgen. Mijn eigen angsten te legitimeren. Dat heb ik altijd al geprobeerd, alleen ben ik me er nu ik ouder word, bewuster van.”

Welke angsten dan bijvoorbeeld?

„Heel veel mensen met wie ik ben opgegroeid, gaan dood of zijn de afgelopen jaren doodgegaan. Erik van der Wurff, meer dan vijftig jaar mijn vaste begeleider op de piano. Ze zeggen dat pijn slijt, maar dat is helemaal niet zo, pijn slijt niet. Je leert er alleen mee omgaan. Dus heb ik een nummer over een vrouw die in de wachtkamer van de huisarts zit. Ze heeft de urn met de as van haar man bij zich, want ze neemt hem overal mee naartoe. Door zo’n verhaal vergeet ik dan helemaal waarom ik zelf bij de huisarts zit, want er zijn veel ergere kwalen dan die van mij. En dan weet je: goh, ik ben niet de enige die pijn heeft. Zo reik ik de hand naar de mensen in de zaal. Alles in mijn voorstellingen is natuurlijk gechargeerd. Maar uiteindelijk is het autobiografisch, je haalt het altijd uit jezelf.”

Lees het gehele interview dit weekend in ons magazine VRIJ of hier online (premium).

Verder lezen?
Elke maand 15 premium artikelen gratis
Ik heb al een account / ik ben abonnee
Verder lezen?
U heeft deze maand 15 Premium artikelen gratis gelezen.
Tijd voor een abonnement!
16.5 °C
O2
Beurs AEX
AEX 528.03
+ / - -0.08%