Pssst! De Telegraaf krijgt een nieuwe website. Nieuwsgierig? Bekijk ‘m hier!
Dit is het laatste Premium artikel dat u gratis kunt lezen. Tijd voor een abonnement!
premium

’Ouwe Jongens’

Pennywise

12 SEP 2017 Jeroen Hendriks

Volgens Vlam was het aantal geledigde flessen de bottleneck, maar ik meen dat de kwaliteit van het biologische huisbocht van de buurtsuper suboptimaal was. Hoe dan ook was de wijsheid in de kan. En in die benevelde staat was ik niet bestand tegen haar charmes toen ze zaterdag voorstelde om de stad in te gaan.

Het wensenlijstje was gelukkig niet al te lang, maar als klap op de vuurpijl wilde ze graag naar de net uitgekomen remake van Stephen King’s IT. Of winkelen op zaterdag in de binnenstad niet genoeg horror is.

In IT draait het allemaal om Pennywise, de dansende clown. De zuinige uitvoering van Nena, met geen 99 maar slechts een enkele rode ballon in de hand. Een iconische film uit 1990, die met een bijgeschaafd script opnieuw is uitgebracht.

Criticasters van het genre vragen zich af waarom dit soort films nog gemaakt wordt, omdat de realiteit al eng genoeg is. Als je vandaag de dag op het verkeerde moment op de verkeerde plaats bent, kun je zomaar in levensechte horror belanden. Anderen menen juist dat het surrealisme van een goede griezelfilm even kan helpen ontsnappen uit het dagelijkse leed dat leven heet.

In mijn jonge jaren heb ik veel van dat soort films gezien. The Shining, talloze delen van Vrijdag de 13e, zombiefilms en alles wat er meer aan bloederige onzin is uitgebracht.

Maar IT kwam na die periode en kennelijk was ik over mijn moord- en martelvoyeurisme heen gegroeid, want ik heb de originele film nooit helemaal bekeken. Toen Vlam daar bij het bestellen van de versnaperingen in de bios – horror maakt hongerig - achter kwam, had ze spijt dat ze mij niet eerst het origineel had voorgeschoteld. Want nu kon ik niet zoals zijzelf een vergelijk maken.

Achteraf maar goed ook, want volgens haar is het origineel véél beter dan de remake. Gespeend van die voorkennis, had ik echter best een aardige middag. Want hoewel de film door de overtreffende trap qua effecten wat clownesk overkwam, voelde ik toch af en toe licht kippenvel op mijn armen.

Tot het slot van de film. Een horrorfilm hoort voor mij te eindigen met een moment van serene rust na alle spanning en bloedvergieten. En net als je opgelucht ademhaalt, klinkt er onheilspellend geluid en volgt de genadeklap voor de geteisterde zenuwen. Zoals het lijk Jason dat in Vrijdag de 13e uit het meer plots omhoogschoot en zich op de overlevenden in het vredig dobberende bootje stortte. Een klassieker.

De nieuwe IT eindigt echter met twee pubers die, nadat zij samen met vrienden het gruwelijke monster eindelijk hebben verjaagd, hun eerste kus uitwisselen. Lief, maar huiveringwekkend suf voor een griezelfilm. Geen reclame voor deel twee dat nog moet verschijnen.

De IT-remake heeft al diverse records gebroken, maar mijn horrorlust is weer gedoofd. Toen ik ’s avonds bij Vlam’s jarige buurvrouw in het feestgedruis een rode ballon ontwaarde, heb ik die symbolisch doorgeprikt. Uit respect voor de originele Pennywise.

Verder lezen?
Elke maand 15 premium artikelen gratis
Ik heb al een account / ik ben abonnee
Verder lezen?
U heeft deze maand 15 Premium artikelen gratis gelezen.
Tijd voor een abonnement!