Vrij/Uitgaan

Filmrecensie: ’Wolf and sheep’

De mooie kant van Afghanistan

Sterkste punt van ’Wolf and sheep’ is de scherpe observatie van de eenvoudige, Afghaanse dorpsgemeenschap.

Sterkste punt van ’Wolf and sheep’ is de scherpe observatie van de eenvoudige, Afghaanse dorpsgemeenschap.

Achttien jaar oud was Shahrbanoo Sadat toen zij haar geboortegrond in de Afghaanse hooggebergten ontvluchtte om in hoofdstad Kabul een filmopleiding te volgen. Over haar jeugd in een afgelegen dorp heeft de eerste vrouwelijke regisseur uit het naoorlogse Afghanistan nu een film gemaakt: Wolf and sheep.

Sterkste punt van ’Wolf and sheep’ is de scherpe observatie van de eenvoudige, Afghaanse dorpsgemeenschap.

Sterkste punt van ’Wolf and sheep’ is de scherpe observatie van de eenvoudige, Afghaanse dorpsgemeenschap.

In de als een documentaire geschoten speelfilm volgen we Qodrat en Sediqa, twee herderskinderen die hun kuddes schapen en geiten over de dorre berghellingen leiden. Onderwijl oefenen ze met hun steenslingers, stelen aardappelen van de buurman en luisteren naar de dorpsoudste die hen vertelt over de Kashmir Wolf, een mensverslindend monster met een groen elfje in zijn pels.

Als een antropologe met camera toont Sadat ons zo het Afghaanse leven van alledag vol roddel, diefstal, liefde en familiezorgen. Visueel levert dat prachtige plaatjes van de Afghaanse gebergten op. Maar inhoudelijk wordt Wolf and sheep al gauw langdradig, repetitief en dus wat saai. Tussendoor strooit Sadat met mystieke fragmenten van een man in wolfskleren en een naakte vrouw, beschilderd met lichtgevende, groene verf. Het is geforceerde interessantdoenerij die afbreuk doet aan de scherpe observatie van eenvoudige dorpsgemeenschap.

Eric le Duc