Vrij/Uitgaan

Op en af op tweede dag Lowlands

Door Martin van de Velde en Bart Wijlaars

De Italiaanse band The Bloody Beetroots brak de Heineken-tent af op Lowlands zaterdagavond.

De Italiaanse band The Bloody Beetroots brak de Heineken-tent af op Lowlands zaterdagavond.

Hollandse Hoogte/Marcel Krijgsman

Qua weer, soort artiesten en niveau: het is in alle opzichten een enerverende dag geweest op Lowlands. De grote finale echter, Editors in de Alpha, mag met recht een headliner genoemd worden. Vuurwerk!

De Italiaanse band The Bloody Beetroots brak de Heineken-tent af op Lowlands zaterdagavond.

De Italiaanse band The Bloody Beetroots brak de Heineken-tent af op Lowlands zaterdagavond.

Hollandse Hoogte/Marcel Krijgsman

Een ongenode gast in de vorm van een regenbui dreigt nog roet in het eten te gooien, maar veel van de fans doet het weinig. Poncho’s worden uit tassen gehaald en door gaat het feestje. Editors mag na een vijftal albums, die er stuk voor stuk voor hebben gezorgd dat ze weer nieuwe fans wonnen, gerust tot de koningsklasse van de alternatieve rock gerekend worden. Tijdens de show op Lowlands stralen ze dit ook uit.

Strak wordt ouder werk als Racing rats afgewisseld met songs van latere platen. Het mag opvallend genoemd worden dat een band als dit, die graag de zelfkant van het leven bezingt, deze status bereikt heeft. Zanger Tom Smith heeft een fors aandeel in dit succes. Het leeuwendeel van de songs is van zijn hand, maar hij weet vooral live een enorme indruk te maken. Zijn mimiek zorgt voor écht contact tussen band en publiek, dwars door de druppels heen.

Sprookjesachtig

Vlak voor Editors is het ook al zo genieten bij Elbow. De band uit Manchester zorgt voor sprookjesachtige sferen in de toch kathedralerige Bravo-tent. Bezwerend mooi hoe Guy Garvey cs. nummers met behulp van strijkers en veelzijdige toetsen met kleine stapjes naar grote hoogte stuwen. Dat wist Lowlands natuurlijk al, aangezien Elbow net een jaartje langer bestaan dan het festival en ze hier al eerder de sterren van de hemel speelde. Maar het blijft fijn als zo’n belofte zo wonderlijk mooi wordt ingelost.

Moderner

Van Alt-J, in de Alpha, kan min of meer hetzelfde gezegd worden. Zij het dat dit Britse trio het over een veel modernere boeg gooit. Kunstig gemaakt allemaal, keurig uitgevoerd ook, geholpen door een fraai gestileerde omlijsting in decor en licht. Maar is Alt-J niet eigenlijk meer een koptelefoon- dan een live-band?

Bij de strot

Beter doet dan London Grammar het, dat met ingetogen muziek het publiek bij de strot pakt. Dat dit lukt kan voor een groot deel op het conto van zangeres Hannah Reid worden geschreven. Met haar bedwelmende manier van zingen weet zij onder alle omstandigheden het publiek te raken. Dat gebeurt tijdens publiekslieveling Wasting my young years, maar ook wanneer zij a capella een van de minder bekende nummers ten gehore brengt. De voltallige Bravo is stil en klapt hard wanneer zij deze solo vol hoge noten tot een goed einde brengt. Enige minpuntje aan het concert is de locatie. London Grammar had een spot in programmering van de Alpha verdiend.

Juist plek

Voor The Bloody Beetroots gaat dit niet op. Hun optreden in de Heineken aan het begin van de avond geven is precies het juiste concert op de juiste plek. The Bloody Beetroots brengen een energieke mix van alles wat dansbaar is. Punk, hip hop, house, techno, electro en drum and bass: het komt allemaal langs tijdens het optreden van dit Italiaanse trio. Het resultaat is een stevige moshpit, iets wat je door de tanende populariteit van harde rock steeds minder ziet op Lowlands. Helemaal bijzonder is dat deze pit helemaal achter in de tent ontstaat. Het is duidelijk dat de berg energie die ’the beetroots’ het publiek in slingeren tot ieder hoekje van de tent doordringt.

Nederlanders

In de namiddag waren het vooral de Nederlanders die opvielen. Singer-songwriter Jeangu Macrooy debuteerde prima, Kovacs maakt mooie stappen voorwaarts en Ryanne van Dorst, ofwel Ella Bandita, heeft in DOOL een fijne nieuwe band gevonden om haar tomeloze rockenergie in kwijt te kunnen.

Door Martin van de Velde en Bart Wijlaars