Nieuws/Vrij

SPIJT

’Therapie deed de deur dicht’

Mijn huwelijk liep al een tijd niet lekker. Op een avond bekende Marieke als donderslag bij heldere hemel dat zij een relatie met een ander had gehad. Het was achter de rug, zei ze, en ze wilde met mij verder. Ik was boos en ontdaan. Ooit had ik tegen Marieke gezegd: „Ik vertrek als je ooit vreemdgaat.” Nog steeds dacht ik er zo over.

Ik logeerde bij mijn broer, waar mijn vrouw me kwam opzoeken. Smekend: we konden toch huwelijkstherapie proberen? Daar zag ik het nut niet van in, want haar overspel vond ik onverteerbaar. Mijn broer praatte op me in: wilde ik zomaar twintig jaar huwelijk aan de kant gooien?

Zo belandden we bij Thijs die volgens Marieke goed bekend stond. Al bij de intake gingen mijn haren recht overeind staan van dit geitenwollensokkentype en zijn therapeutenjargon. Hij deed ook alsof we puur voor de gezelligheid kwamen: „Kopje thee, koffie? Water? Koekje erbij?” Hij maakte een rare, onoprechte indruk, maar misschien heb ik gewoon niks met therapeuten.

Ik kreeg dan ook al snel spijt. Ons gezamenlijk verleden werd meedogenloos uitgespit. Onze ongewenste kinderloosheid, bijvoorbeeld. Na ons huwelijk wilden we aan kinderen beginnen, wat niet lukte. We gingen de medische molen in en de conclusie was dat Marieke geen kinderen konden krijgen.

Destijds hadden zij en ik daar open en eerlijk over gepraat, ook over alternatieven als ivf en adoptie. We spraken zelfs uitgebreid met een bevriend stel dat in hetzelfde schuitje zat. We besloten toen dat we genoeg aan elkaar hadden. Dat meende ik echt; het was een gepasseerd station.

Tijdens de sessies kwam die periode weer ter sprake. „Je had daar natuurlijk veel verdriet van, hè Marieke?” zei Thijs. „Heb je het wel verwerkt?” Zij was in tranen.

De sessies met Thijs volgden een vast patroon. Hij focuste op Marieke, maakte haar overstuur en vroeg dan steevast aan mij: „En hoe voelt dat nou, Hans?” Ik zei steeds minder. Hij moet mijn weerzin hebben gevoeld.

Ik stopte met die flauwekul. Inmiddels woonde ik in een huurflatje en probeerde mijn leven op orde te krijgen – zonder Marieke. Zij ging nog steeds trouw in therapie; ze kreeg steeds beter ’persoonlijk inzicht’. Ze praatte al net zoals Thijs. Volgens haar was het prima dat ik een ’time-out’ nam. Natuurlijk moest ik het allemaal ’een plekje geven’. Ze wilde maar niet accepteren dat ons huwelijk kapot was.

Na lang aandringen van Marieke stemde ik in met een laatste sessie. Als afsluiting, dacht ik. „Je vrouw wil je wat vertellen”, zei Thijs bijna triomfantelijk. Het hoge woord kwam eruit: zij had in de loop der jaren niet één, maar drie affaires gehad. „Je had een leegte op te vullen hè, Marieke?” zei Thijs.

Nadat ze, door hem aangespoord, een waslijst aan akelige details had opgebiecht, vroeg hij: „En hoe voelt dat nou, Hans?” Ik was letterlijk sprakeloos. En woedend. Niet op haar, maar op hem. Zonder therapie was me dit allemaal bespaard gebleven. Wat had ik er immers nog aan?

Thijs dacht nog een laatste troef te hebben. „Zullen we het nu over jouw affaires hebben, Hans?” vroeg hij. Ja zeg! Ik ben nooit vreemdgegaan. Ik liet de deur met een keiharde knal achter me dichtvallen.

In deze rubriek vertellen lezers waarvan ze spijt hebben. Wilt u ook (anoniem) kwijt wat u anders zou hebben gedaan? Mail uw verhaal, 550 woorden, naar vrij@telegraaf.nl.

Lees ook:

’Collega gebruikte me als alibi’