Vrij/Uitgaan

Filmrecensie: ‘Hidden figures’

Loftrompet voor stille triomf

Dorothy Vogan (Octavia Spencer), Katherine G. Johnson (Taraji P. Henson) en Mary Jackson (Janelle Monáe) leverden een lang onderschatte bijdrage aan het Amerikaanse ruimteprogramma.

Dorothy Vogan (Octavia Spencer), Katherine G. Johnson (Taraji P. Henson) en Mary Jackson (Janelle Monáe) leverden een lang onderschatte bijdrage aan het Amerikaanse ruimteprogramma.

Hopper Stone, SMPSP

‘Coloured computers’ werden ze begin jaren 60 nog genoemd. Vrij vertaald: rekenmeesters met een kleurtje. Al ging in dit geval vooral om gekleurde juffen, die bij de NASA ingewikkelde berekeningen controleerden voor het Amerikaanse raketprogramma.

Dorothy Vogan (Octavia Spencer), Katherine G. Johnson (Taraji P. Henson) en Mary Jackson (Janelle Monáe) leverden een lang onderschatte bijdrage aan het Amerikaanse ruimteprogramma.

Dorothy Vogan (Octavia Spencer), Katherine G. Johnson (Taraji P. Henson) en Mary Jackson (Janelle Monáe) leverden een lang onderschatte bijdrage aan het Amerikaanse ruimteprogramma.

Hopper Stone, SMPSP

Enkele van deze briljante geesten maken zich in het op feiten gebaseerde Hidden figures onmisbaar in de ruimterace met Rusland. Zo weten Dorothy Vaughan, Katherine G. Johnson en Mary Jackson niet alleen waardering af te dwingen, maar ook een gelijke behandeling.

De Amerikaanse schrijfster Margot Lee Shetterly richtte als eerste een schijnwerper op die vrijwel onbekende heldinnen. En vóór de publicatie van haar non-fictie debuut - waaraan Hidden figures ook z’n naam ontleend – had zij de filmrechten al verkocht. Octavia Spencer, Taraji P. Henson, Janelle Monáe geven met verve gestalte aan deze bijzondere vrouwen, die met opgeheven hoofd een vernederende strijd voor erkenning uitvochten.

Hoe schrijnend het getoonde onrecht ook is, in deze film van regisseur Theodore Melfi (St. Vincent) voert verontwaardiging niet de boventoon. De destijds gehanteerde rassenscheiding wordt vooral belachelijk gemaakt. Bijvoorbeeld als Katherine dagelijks hollend over het terrein moet om een speciaal kleurlingen-toilet te bezoeken. Begeleid door een opzwepend muziekje van Pharrell Williams, zelf ook een van de producenten.

Katherine’s steeds terugkerende hoge nood-dribbel krijgt een bevredigend einde wanneer de leider van het ruimtevaartprogramma – een prima rol van Kevin Costner – uiteindelijk ingrijpt. Hij mept hoogstpersoonlijk het discriminerende wc-bordje van de muur, met als argument: ‘Hier bij NASA plassen we allemaal hetzelfde kleurtje’.

Die positieve afwikkeling past bij deze weinig subtiele, maar daarom niet minder aanstekelijke film.

Hidden figures pleziert het publiek schaamteloos met humor, fijn acteerwerk, hartverwarmende emoties en een stille triomf. Waar nu alsnog - volkomen terecht - de loftrompet over wordt gestoken.

Marco Weijers