Nieuws/Vrij

Felix met smaak

Namens álle dorpen

Door Felix Wilbrink

’Je schrijft altijd maar over dat ene dorp aan de Kromme Rijn’, hoor ik tegenwoordig vaak. Daar klinkt een beetje jaloezie in door. Jammer, want die mensen hebben niet begrepen dat ik over álle dorpen in Nederland schrijf als ik over dat ene dorp aan de Kromme Rijn schrijf. Dorpen die zuchten onder bestuursdrang en -dwang van een stad in buurt. Dorpen die niet meer zelf hun toekomst kunnen bepalen.

Die dorpen hebben eeuwenlang hun bestaan kunnen waarmaken, maar regeldrift en engneuzen rukken op. De spencerdragers uit de gemeentehuizen kilometers verderop die regeltjes opleggen en nameten. Ze maken alle nijverheid kapot. Nijverheid heeft rafels nodig om te gedijen.

Als het er dan echt om gaat, als er middelen worden gebruikt die niet kunnen, als er echt moet worden opgetreden, dan zijn die mannetjes er niet. Dan slaan ze geen alarm, dan helpen ze niet om het probleem de wereld uit te helpen voordat het te gek wordt.

Ik stond laatst op een plein in Barneveld en hoorde de burgemeester oproepen om als één man achter de eierbranche te gaan staan. „Let op iedereen in je directe omgeving”, zei hij. „Laat er niemand aan onderdoor gaan.” Dat deed me goed. Dat is het echte hart van Nederland in al die dorpen, al dan niet aan de Kromme Rijn.

f.wilbrink@telegraaf.nl