Nieuw! Elke maand
15 Premium artikelen gratis.
Registreer nu of log in en lees voortaan elke maand 15 Premium artikelen gratis.
Dit is het laatste Premium artikel dat u gratis kunt lezen. Tijd voor een abonnement!
premium
Foto: Telegraaf

Spijt

’Veel te snel geoordeeld’

19 JUN 2017

’Ik heb André nu echt de waarheid verteld, hoor. Hij heeft zijn lesje wel geleerd!” Het was de zoveelste keer dat mijn beste vriendin Laura en haar vriend André weer bonje hadden. Wat precies de aanleiding was kan ik me – een jaar later – niet meer herinneren. Maar het kon me ook niets meer schelen. Mijn geduld was na vijftien jaar op.

Het was met Laura altijd hetzelfde liedje. Elke keer viel ze voor de verkeerde man. En dat terwijl het een intelligente vrouw was. Ze had in Amsterdam een goed betaalde baan als advocate. Hoe ze het voor elkaar kreeg, was mij een raadsel, maar er mankeerde altijd wel wat aan haar partners. De een ging vreemd, de ander had jeugdtrauma’s, of hij had geen werk. Maar Laura bekommerde zich graag om haar partners, zoals een moeder dat doet.

En telkens nam ze het weer voor hen op, ondanks conflicten en mijn kritische noten. „Jij hoort natuurlijk alleen mijn kant van het verhaal. Hij kan ook heel lief zijn hoor. Jij weet bovendien ook niet meer wat het is om verliefd te zijn en een relatie te hebben. Dat betekent compromissen sluiten.” Daar had Laura wel een punt, maar vroeg of laat kwam ze altijd bij me uithuilen.

Haar Portugese vriend André leerde ze tijdens een vakantie in Lissabon kennen: natuurlijk was het liefde op het eerste gezicht. Maar toen ik zijn foto zag, wist ik genoeg. Een gemaakte prodentlach en opgepompt steroïdelijf: deze jongen was vooral met zichzelf bezig en geen match voor mijn lieve vriendin. Maar ik hield in eerste instantie mijn mond. André zat toch in Portugal. Dat zal zo’n vaart niet lopen. Dacht ik. Het duurde echter niet lang voordat Laura om de twee weken op en neer vloog. Voordat ik het wist werd er zelfs over verhuizen gesproken. Een half jaar later kwam André naar Nederland. Gelukkig hoefde ze niet met hem te trouwen of samen te wonen voor een verblijfsvergunning; hij kwam immers uit een EU-land. Dus als het mis ging, kon ze het relatief makkelijk afsluiten.

Het duurde niet lang voordat de ’wittebroodsweken’ over waren. André bleek verslaafd aan wiet en had daardoor last van stemmingswisselingen. Laura mocht voor de inkomsten zorgen terwijl hij thuis zat te blowen. Nederlands leren om zijn kansen op de arbeidsmarkt te vergroten, was er niet bij. En dat terwijl hij als aannemer makkelijk aan de bak zou komen. Een keer liep hun ruzie zo hoog op dat ze elkaar fysiek te lijf gingen en de politie erbij moest worden gehaald. De aangifte wegens mishandeling trok Laura later toch in.

Toen ik haar weer aan de lijn had, was het genoeg. Ze moest het maar uitzoeken als ze mijn advies in de wind bleef slaan. Dat heb ik haar dan ook in niet al te subtiele bewoordingen verteld. Ik trok mijn handen ervan af.

Dat was toen eigenlijk ook het einde van onze vriendschap. Ik zie Laura zo nu en dan nog op feestjes, maar onze gesprekken blijven oppervlakkig. Ze is trouwens nog steeds met André, die zijn verslaving inmiddels heeft overwonnen en bovendien zijn eigen aannemersbedrijf is begonnen. Laura’s eeuwige vertrouwen in de liefde heeft goed uitgepakt.

Had ik me maar afzijdig gehouden en niet zo snel geoordeeld. Echte vriendschap is onvoorwaardelijk en ik ben mijn beste vriendin voorgoed kwijt.

Lees ook:

’Ik was één keer te vaak te laat’

’Ik trapte in zijn zielige verhalen’

'Het is hij of ik, zei haar zus'

’Vooroordelen over tattoos’

’Erfeniskwestie spleet familie’

 

In deze rubriek vertellen lezers waarvan ze spijt hebben. Wilt u ook (anoniem) kwijt wat u anders zou hebben gedaan? Mail uw verhaal, 550 woorden, naar vrij@telegraaf.nl

Verder lezen?
Elke maand 15 premium artikelen gratis
Ik heb al een account / ik ben abonnee
Verder lezen?
U heeft deze maand 15 Premium artikelen gratis gelezen.
Tijd voor een abonnement!

lees meer over

21.9 °C
Z3
Beurs AEX
AEX 519.36
+ / - -0.48%