Pssst! De Telegraaf krijgt een nieuwe website. Nieuwsgierig? Bekijk ‘m hier!
Dit is het laatste Premium artikel dat u gratis kunt lezen. Tijd voor een abonnement!
premium
Foto: Hollandse Hoogte / EyeEm Mobile GmbH

Spijt

’Hij is nog steeds in mijn leven’

04 SEP 2017

Op de reünie van mijn middelbare school bekeek Ronald me van top tot teen en ik wist wat hij zag. Gucci-pakje, verzorgd kapsel, keurige make-up: het prototype van een geslaagde zakenvrouw. Hij kwam op me af: „Hee hallo, wat leuk zeg...”

Ronald was een pijnlijke herinnering. In ons examenjaar kregen we verkering nadat hij vrijwel alle andere meiden in de klas al had versleten. Toch vonden we hem geen afgelikte boterham, want iedereen wilde die knappe, charmante jongen aan de haak slaan.

We studeerden in verschillende steden en de weekeinden brachten we samen door. Ik was smoorverliefd, maar een jongen als Ronald heb je nooit voor jezelf. Ik betrapte hem met een ander en zette er woedend een punt achter.

Hoewel Ronald natuurlijk onverbeterlijk was, zocht ik de schuld bij mezelf, zoals veel vrouwen dat doen. Ik was vast niet interessant of mooi genoeg voor hem. Ik veranderde mijn haar, mijn garderobe. Ik begon iets uit te stralen en startte mijn eigen bedrijf.

Ten tijde van de reünie was ik al jarenlang goed bezig, maar een Annemarie van Gaal was ik nog niet. Wist Ronald veel. Hij moest eeuwig spijt krijgen dat hij me had laten gaan, dus dikte ik mijn successen flink aan.

Tot mijn verbazing belde hij de week erna. Of ik zin had om wat te gaan drinken? Dat kon geen kwaad, dacht ik. Ronald bood me bij die gelegenheid zijn excuses aan dat hij me destijds had bedonderd. Hij was erg veranderd, zei hij, sinds hij zelf keihard was gedumpt.

Ik geloofde er niet zoveel van. Maar Ronald bleef bellen. Lange tijd speelde ik hard to get. Ik hield me, onder het mom van een zakenreis, vaak dagenlang onbereikbaar voor hem. Hij gaf niet op. We gingen op date en wat er natuurlijk al inzat, gebeurde ook: ik ging weer voor de bijl.

Ronald was inderdaad veranderd: hij was veel dwingender geworden. Zo stelde hij brutale vragen over mijn werk en mijn inkomsten. Was hij uit op mijn geld, trok mijn status hem aan? Zulke dingen bedacht ik later pas.

Al snel sprak Ronald over een gezamenlijke toekomst en hij stelde me voor aan zijn ouders. Even leek alles rozengeur en maneschijn, totdat ik signalen over een andere dame kreeg. Na wat speurwerk wist ik absoluut zeker dat hij vreemdging.

Boos en verdrietig besloot ik hem tijdens een gepland etentje te confronteren. Waar ik beslist niet op had gerekend, was dat Ronald met een ring kwam aanzetten. Trouwen terwijl hij een ander had?! Ik barstte in lachen uit en riep: „Nee... néé!” Hij was razend.

Wat had ik een spijt dat ik er weer was ingetrapt. Bovendien zitten ongelukken in kleine hoekjes; een paar maanden later bleek ik zwanger te zijn. Een kind paste niet in mijn plannen, maar abortus vond ik geen optie. Uiteindelijk was ik ontzettend blij met mijn dochter.

Ronald wilde ik er niet bij betrekken, maar hij is helaas nog steeds in mijn leven. Elk weekeinde komt hij zijn kleine meid halen. Hij is best een lieve vader, maar ik kan hem niet luchten of zien. Als ik het mocht overdoen, zou ik een andere papa voor haar kiezen.

In deze rubriek vertellen lezers waarvan ze spijt hebben. Wilt u ook (anoniem) kwijt wat u anders zou hebben gedaan? Mail uw verhaal, 550 woorden, naar vrij@telegraaf.nl.

Verder lezen?
Elke maand 15 premium artikelen gratis
Ik heb al een account / ik ben abonnee
Verder lezen?
U heeft deze maand 15 Premium artikelen gratis gelezen.
Tijd voor een abonnement!