Nieuw! Elke maand
15 Premium artikelen gratis.
Registreer nu of log in en lees voortaan elke maand 15 Premium artikelen gratis.
Dit is het laatste Premium artikel dat u gratis kunt lezen. Tijd voor een abonnement!
premium
Foto: Telegraaf

Spijt

’Liegen is mijn tweede natuur’

06 FEB 2017

Als peuter was ik al een dramakoninginnetje. Volgens mijn moeder was ik drie – ik herinner het me uiteraard niet meer – toen ik viel. Overstuur riep ik: „Mama, mama! Ziekenhuis!” Ik had alleen wat schaafwondjes op mijn knie. Sindsdien is het alleen maar erger geworden.

Mijn ouders leerden ons altijd dat liegen slecht is. „We zijn niet boos als jullie iets doen wat niet mag”, zei mijn moeder. „Als jullie maar eerlijk zijn.”

Ik had vaak strijd met mijn broer en zus. Over en weer werd er weleens geduwd of er viel een klap. In het begin biechtten we dat netjes op: „Ik was begonnen, mama.”

Maar zo jong als ik was, had ik al snel door dat dat niet loonde. Want ondanks dat mijn moeder had beloofd dat ze niet kwaad zou zijn, stuurde ze de boosdoener toch naar zijn of haar kamer. Of mocht-ie geen televisie kijken.

Dus als ik ermee wegkwam, gaf ik een ander de schuld. Mijn pokerface moet ik toen al hebben ontwikkeld.

Op school maakte ik veel vriendinnen. „Jij maakt altijd zoveel leuke dingen mee”, zeiden ze enthousiast. Maar ik verzon het gewoon. Waren we naar een pretpark geweest, dan was de achtbaan bijna uit de rails gelopen. Op vakantie naar de Veluwe had ik in het bos een enge oude vrouw gespot, misschien wel een heks?

Sommige meiden hadden door dat ik nooit een verhaal kon vertellen zonder het mooier en spectaculairder te maken. Een aantal haakte af en degenen die overbleven, rolden met hun ogen. Want ze hoorden wat ik met hen had meegemaakt natuurlijk in hele andere versies terug. Maar dan gaf ik er weer een draai aan. Want aan mij lag het nooit.

Na mijn opleiding ging ik werken in de buitendienst van een groot bedrijf. Ik was vaak op pad en kwam terug met allerlei anekdotes over klanten of belevenissen onderweg. Later betrok ik ook mijn echtgenoot en kinderen erbij. Ze moesten eens weten wat ik in de loop der jaren allemaal over hen heb gefantaseerd.

Mijn man zou er trouwens smakelijk om lachen. Vaak genoeg roept hij ’Door de helft!’ tegen familie en vrienden als ik weer eens op mijn praatstoel zit.

Mijn collega’s slikten mijn verzinsels in het begin voor zoete koek. Totdat er eentje stomtoevallig een van mijn klanten sprak en in de gaten kreeg dat er geen bal van klopte.

Mijn collega’s waren zo beledigd dat ik me uiteindelijk gedwongen zag een andere werkkring te zoeken. Daar heb ik uit alle macht geprobeerd me in te houden. Maar zo kreeg ik toch geen aandacht? De dramaverhalen begonnen weer van voren af aan.

Mijn beste vriendin ben ik inmiddels kwijt. Ik vertelde haar, overigens geheel naar waarheid, dat ik haar man met een blonde vrouw in de stad had zien lopen. Maar ik insinueerde dat hij een ander had, wat absoluut niet het geval was. Wat bezielde me?

Ik heb zo’n spijt van al dat gelieg. Ben zo moe van mezelf. Ik wil er graag mee ophouden, dat heb ik al meerdere malen geprobeerd, maar het lukt me niet. Het leven is soms al zo saai. Waarom zou ik het niet een beetje spannender maken?

In deze rubriek vertellen lezers waarvan ze spijt hebben. Wilt u ook (anoniem) kwijt wat u anders zou hebben gedaan? Mail uw verhaal naar vrij@telegraaf.nl.

Verder lezen?
Elke maand 15 premium artikelen gratis
Ik heb al een account / ik ben abonnee
Verder lezen?
U heeft deze maand 15 Premium artikelen gratis gelezen.
Tijd voor een abonnement!

lees meer over

15.8 °C
W3
Beurs AEX
AEX 519.64
+ / - -0.78%