Wij dansen niet

Op een dag gaan ze naar de familie Twente, waar toevallig in de kerk buitenlandse dominees, ‘Vikingen’, komen preken en Jannes vader wordt overgehaald met zijn gezin te gaan luisteren. De buitenlandse preek klinkt zó anders en prachtig, dat iedereen betoverd wordt.

Gelukkiger

De nieuwe geloofsgemeenschap gaat een steeds grotere rol in hun leven spelen. Jannes moeder wordt er een gelukkiger mens van, zegt ze, en Janne zelf gaat heel erg haar best doen om zich te ‘verblijden’, zoals de dominees het noemen. Om blij te zijn met haar bord broodpap, met haar broer IJze als hij gemeen is, en met het verjaardagscadeau waar ze niet om heeft gevraagd.

Dat ze haar jurk met strikken niet aanmag, omdat een strik opsmuk is en de dominees dat verafschuwen, vind ze niet zo erg. De radio verdwijnt, de platenspeler, de koffer met lp’s en haar moeder knipt krullen weg van foto’s in het fotoalbum en kleurt blote halzen in. Ook wordt alles wat werelds is verbrand: linten, schoenen met hoge hakken, dunne kousen, en Jannes Barbie.

Regels

Janne probeert zich zo goed mogelijk te houden aan de nieuwe, steeds strenger wordende regels en een goede dochter te zijn. Ze is blij dat ze ‘erbij mag horen’ en voelt zich uitverkoren. Dat ze af en toe door haar vader met een pollepel ‘getuchtigd’ wordt voor haar zonden; daar is ze zelfs dankbaar voor. Pijn maakt een beter mens van je, denkt ze. Als er een nieuw zusje wordt geboren, wordt haar oudere broer IJze steeds opstandiger. Om haar zusje en zichzelf te redden, neemt ze een fatale beslissing.

Gezichtspunt

Wij dansen niet is vooral geschreven uit het gezichtspunt van een kind, dat is af en toe vermoeiend. De redenen waarom Jannes ouders opgaan in het nieuwe geloof worden vrij oppervlakkig beschreven, maar je raakt geboeid door de kinderlijke volgzaamheid, de fantasie, manier van denken en het onbegrip voor de wereld van de volwassenen. Als het verhaal zich zou afspelen in 2011, zou het vrij ongeloofwaardig zijn. Zó kinderlijk is een kind van 9 nu niet meer. Maar het verhaal begint in 1959, een totaal andere tijd dan nu, met een andere taal, andere omgangsvormen, en een andere sociale structuur. Dat maakt het ook soms wel weer lastig te lezen.

Wij dansen niet, door Ellen Heijmerikx. Uitgeverij Nieuw Amsterdam,. 192 pagina’s, €16,50.

Waardering: 3,5 sterren

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief