Vrouwe Justitia ontgoochelt ouders vermoorde kinderen

De in 2004 vermoorde Tinka van Rooij

„Dat is frustrerend. Verdachten mogen van alles en nog wat zeggen over jouw kind of zwijgen, als dat beter uitkomt, maar wij mogen bijna niets”, constateert Tinka's moeder bitter.

In Wraakgevoelens beschrijven achttien ouders hun zielenroerselen over de gewelddadige dood van hun kind. Dat levert schrijnende, hartverscheurende verhalen op, waarin het lange en intense verdriet bij vlagen van de pagina's afspat. Dat verdriet is vrijwel steeds veel sterker dan wraakgevoelens. Die zijn er wel, maar ebben weg of er wordt mee afgerekend om verder te kunnen leven. Een vader heeft na de brute moord op zijn 31-jarige zoon korte tijd een pistool, in de overtuiging dat hij het recht in eigen hand moet nemen, „want ik heb totaal geen vertrouwen in de rechters met hun zoetsappige gelul”. Hij ontdoet zich van het wapen en stort zich op een strijd tegen geweld.

Vergelding is een zaak van justitie als er een dader wordt opgespoord. Ouders zijn vaak teleurgesteld door de manier waarop het Openbaar Ministerie en rechters zich van die taak kwijten. Soms omdat de straffen in hun ogen onbegrijpelijk laag uitvallen. Een aantal ouders merkt op dat die straffen in schril contrast staan met hun eigen lot: zij hebben immers „levenslang”.

Het rechtsgevoel loopt ook een deuk op door de manier waarop zij door justitie - en in een enkel geval de politie - worden bejegend. „Voor het hoger beroep moeten we in 2006 naar het hof in Den Bosch”, schrijft de vader van Jeanny Wagemans (als 18-jarige vermoord door haar ex-vriend). „Ik maak er opnieuw gebruik van mijn spreekrecht, maar hier kijken de rechters me nog niet eens aan. Eentje is er zelfs zo onbeschoft om wat stukken te gaan lezen. Ze liggen erbij als een stelletje ijsberen.”

Ronduit verbijsterend zijn de ervaringen van de ouders van Nienke Kleiss, het 10-jarige meisje uit Schiedam dat in juni 2000 ten prooi viel aan lustmoordenaar Wik H. Haar moeder Yolande Kleiss schreef de langste en misschien wel meest indringende bijdrage aan het boek.

Zoals bekend werd in eerste instantie Kees B. veroordeeld voor de 'Schiedammer parkmoord'. Toen bleek dat justitie helemaal fout zat, konden Nienkes ouders het ineens uitzoeken. „De coöperatieve houding van de autoriteiten is tot ver onder het nulpunt gedaald”, schrijft Yolande. „De Staat der Nederlanden is plotseling meer vijand dan vriend.” Zo krijgen zij en haar man te horen dat ze, als ze het proces willen bijwonen, op de publieke tribune kunnen zitten. De officier van justitie laat via Yolande's advocaat weten dat ze niet zo lastig moet zijn. De verhoudingen normaliseren tijdens het hoger beroep, zelfs zodanig dat Yolande meewerkt aan trainingen voor familierechercheurs.

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief