"Of ik even wil meefietsen"

Marjolein Hurkmans. (foto: Madelief van de Beek)

Of ik de Lady's Ride wil fietsen, vraagt de hoofdredacteur... Gaan we namelijk organiseren samen met Leontien van Moorsel. En die ken ik, sinds ik haar levensverhaal opschreef (even reclame: koop dat boek! Ik heb er mijn best op gedaan...).

Leontien vraagt natuurlijk helemaal niks. Zo zit 'De Joekel van Boekel' niet in elkaar. "Ik ga ervan uit dat jij voorop rijdt", roept ze door de telefoon. "En geen kinderachtig gedoe. De 65 kilometer, dat kan je best. Begin maar vast met oefenen."

Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Ja, ik heb een fiets. Het is even graven tussen de spinnenwebben, maar dan heb je ook wat: twee lekke banden en een ketting die zo doorgeroest is dat ie in tweeën breekt als ik ernaar kijk. Dat gaat 'm niet worden. Da's duidelijk. Daar haal ik de super op de hoek niet eens meer mee. Fietsenfabrikant Montego, van wie Leontien het sneltrappende boegbeeld is, biedt soelaas. Natuurlijk mag ik een fiets van ze lenen. Welke had ik willen hebben? Ik val meteen als een blok voor de lavendelkleurige. De technische details laat ik voor wat het is. Het zal allemaal best. Want die kleur... Die past precies bij mijn tas! Ze raken er een beetje zorgelijk van. “Het is een goede fiets hoor, daar niet van. Maar als je verre tochten gaat maken, hebben we ook wel fietsen die daar veel beter voor geschikt zijn.”

Hm, tja, goh… Hebben ze die dan wel in lavendel? Want anders moet ik natuurlijk wel een andere tas. En eigenlijk wil ik geen andere tas. Ik wil gewoon een paarse fiets! Plotseling weet ik het helemaal zeker: alleen op lavendel haal ik de finish…

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief