"Een dagje fietsen met moeders?"

Marjolein Hurkmans. (foto: Madelief van de Beek)

De lavendelkleurige fiets staat inmiddels te stralen in de tuin. Ik heb er nog geen meter op gereden. Wel al veel naar gekeken. Plotseling lijkt 65 kilometer heel veel. Komt door de huispuber. Ik was hard bezig zijn zus over te halen ook mee te fietsen. Gezellig: meiden onder elkaar. ‘Hoe ver is dat dan’, vroeg ze. “Nou”, zei ik, “van hier tot tante Zwanie ongeveer.” Dat was vaag genoeg.

Prinsessen hebben geen notie van de afstand tussen Haarlem en Utrecht. “Of van hier naar Amsterdam”, zei Jesse achteloos. “En dat dan drie keer.” Ai, daar had ze natuurlijk meteen wel een beeld bij. Het moge duidelijk zijn: mevrouw is vooralsnog niet overtuigd van het nut van een dagje fietsen met haar moeder.

En vriendin Marieke staat ook al niet te springen van enthousiasme. “Ga je 65 kilometer fietsen”, vroeg ze stomverbaasd. “Je bent gek.” Het klonk behoorlijk hartgrondig. En dat voor mijn hartsvriendinnetje die al sinds we 17 waren de sportiefste, slankste en meest frisse van ons twee is. Ik had eigenlijk gedacht dat ze meteen zou vragen wanneer we aan de start moesten verschijnen. En wat we aan zouden doen…

In plaats daarvan komt ze met een suggestie: “je moet zorgen dat je in de bezemwagen terecht komt. Op je dooie akkertje de broodjes smeren en je ondertussen wild laten nemen door een plaatselijke garagehouder. En dan toch als eerste aankomen bij de finish in je autootje. Of heb je ‘Zadelpijn’ niet gezien?” Nee, eigenlijk niet. Op die garagehouder na (ken persoonlijk geen woest aantrekkelijke exemplaren), is het natuurlijk wel een idee. Precies op dat moment besluit Madelief dat ze toch wel mee gaat fietsen. “Want dan krijg ik toch mooie billen mam?” Ja, van fietsen schijn je mooie billen te krijgen. En die kan ik ook wel gebruiken eigenlijk. Ik besluit ter plekke vandaag met trainen te beginnen. Liever mooie billen dan een smoezelige garagehouder met smeer aan zijn handen.

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief