Haar vader Kees Santbergen is, net als de rest van de familie en vrienden, vol ongeloof en compleet in de war en zit met een kluwen aan vragen in zijn hoofd. Beschuldigingen helpen niet verder, beseft hij, maar hij probeert een antwoord te zoeken op de grote vraag: Waarom? Wat ging er verkeerd?
Normaal
In Weg was ze lezen we hoe Janine opgroeit tot een normaal, maar kwetsbaar meisje dat zich vaak leeg van binnen voelt, al kan ze niet verklaren waarom. Via hertverscheurende dagboekfragmenten, die haar vader na haar overlijden in een oude doos vond, zien we haar worstelen met depressies.
Hoe ze de draad weer oppakt, maar toch steeds weer terugvalt. Niemand weet waarom die neerslachtigheid er was, en niemand had ook een idee dat het tot zelfmoord zou leiden.
De deskundigen die wel van haar neigingen wisten, zoals een bevriende psychiater en de kliniek waar ze een half jaar onder behandeling was, verschuilen zich achter beroepsgeheim en vertellen niets aan de ouders.
Voor niets
Santbergen wordt overspoeld door een lawine gevoelens van schuld, schaamte, spijt, berouw, verdriet en machteloosheid. Soms dreigt zijn zoektocht naar een antwoord obsessief te worden. Maar dat is alleen maar begrijpelijk en menselijk. „Zo jong dood gaan en zonder afscheid: mijn vaderschap leek voor niets”, schrijft hij.
Menselijk
Het boek is geen literatuur, soms is het lastig de tijdslijn in de gaten te houden en wie wie is. Maar het is een leesbaar intiem en menselijk document. Een verslag recht uit het hart van een door verdriet verscheurde vader die zijn best doet grip op de gebeurtenissen te krijgen, omdat hij anders niet verder kan. Dat maakt het de moeite waard.
Weg was ze, door Kees Santbergen, uitgeverij Ten Have, 188 pagina’s, €16,90.
Waardering: 3 sterren
© 1996-2012 Telegraaf Media Nederland | Landelijke Media B.V., Amsterdam.
Alle rechten voorbehouden.
e-mail: redactie-i@telegraaf.nl
Privacy | Disclaimer