'Mijn zoon is dood door die vaccinatie'

Foto: Joris den Blaauwen

“Donderdagmiddag 5 maart haalde ik Freek op van school en reden we naar een sporthal voor zijn laatste vaccinatie tegen DTP en BMR. Freek hield zich flink, en zei na afloop: ‘Mam, ik heb helemaal geen pijn gevoeld.’ Diezelfde middag is hij nog naar voetbal gegaan. De volgende ochtend klaagde hij over pijn in zijn arm, maar verder was er weinig aan de hand. De volgende dag was Freek hangerig, en zo kenden we hem niet. Hij was altijd actief. ’s Middags leek het iets beter te gaan. Hij heeft zelfs nog met Arne, zijn oudere broer, gevoetbald hier voor het huis. Die avond ging het echt slechter met hem. Hij liep onrustig heen en weer door het huis en klaagde dat hij het zo warm had. Zijn pyjama trok hij uit, zo heet had hij het, daarna zijn hemd en uiteindelijk ook zijn boxershort. ‘Kom maar bij ons in bed,’ zeiden we tegen hem.

Huisartsenpost

De volgende ochtend, op zondag, begon ik me serieus zorgen te maken. Freek bleef maar slapen. Niets voor hem. Hij is altijd om zes uur wakker, maar om twaalf uur sliep hij nog! Ik heb de huisartsenpost gebeld en verteld dat Freek was gevaccineerd en hangerig was. Heel normaal, zeiden ze. Wel moest ik hem temperaturen. De thermometer schoot gelijk naar de 40 graden. Onmiddellijk heb ik de huisartsenpost gebeld. Ik mocht langskomen, maar pas om tien over drie – drie uur later! Half slapend hebben we Freek in de auto getild. De dienstdoende huisarts luisterde naar zijn longen en zei dat er niets aan de hand was. Ik snapte het niet. Freek ademde heel snel en hoog, hij kon amper zuchten toen ze dat vroeg. Ik zei nog: ‘Weet u het zeker dat we ons geen zorgen hoeven te maken?’ Maar het hoorde allemaal bij de vaccinatie, zei ze. Ook de koorts was een bijwerking. We moesten Freek paracetamol geven, dan zou hij zich snel lekkerder gaan voelen en ook de koorts zou zakken.

Bij het weggaan heb ik nog een derde keer gevraagd of ze zeker wist dat alles goed was. Ik vertrouwde het niet, maar weer hoorde ik dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Thuis hebben we Freek een zetpil gegeven, de koorts zakte iets, maar niet veel. Hij bleef hangerig, wilde niet eten, niet drinken en lag de hele avond op de bank. Om half twaalf zijn we met zijn allen naar bed gegaan. Ik ben op Freeks kamer gaan liggen, Roel legde Freek op zijn zij in ons bed en is ernaast gaan liggen. Hij heeft hem die nacht twee keer water gegeven, heel kleine slokjes. Om half vijf, toen Roel wakker werd, viel het hem op dat Freek nog altijd op zijn zij lag. Hij draaide hem om en zag dat er bloed uit zijn mond kwam en dat zijn ogen waren weggedraaid. ‘Thanh!’ riep hij: ‘Freek is dood!’

Lees verder in VROUW Magazine 42.

Wat vind jij van het rijksvaccinatieprogramma? Heb jij er vertrouwen in of niet? Praat met ons mee.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief