’Met idealisme kom je niet ver’

Vertaalster Ardy Stegeman was geleidelijk in de rol van ziekenzuster geduwd. Haar moeder dementeerde, met een alleenwonende oude buurvrouw ging het snel bergafwaarts en haar oudste broer Pieter kreeg preseniele dementie en behoefde zorg.

Na de dood van haar moeder besloot ze een cursus zorgassistent te volgen. Nuchter beschrijft ze vijf jaar later de wereld waarin ze tijdens haar opleiding en daarna terechtkwam, de wereld van de verzorgings- en verpleegtehuizen.

Bot

Een wereld waarin patiënten op snikhete kamers niet genoeg te drinken krijgen, omdat ze dan vaker moeten plassen en dat redden de verzorgsters niet. Waarin patiënten bot gevraagd wordt: ’Waarom heb je gebeld, mens?’ Waarin als de raven gestolen wordt van zowel patiënten als collega’s. Waarin mensen die onder de poep zitten, niet gewassen mogen worden omdat dat teveel tijd kost.

Waarin een arts alleen in noodgevallen komt, wat een verslechterende gezondheidstoestand níet is. Waarin een bewoonster twee dagen dood op haar kamer kan liggen voor ze gevonden wordt. Waarin een verzorgster in opleiding de verantwoordelijkheid krijgt over 78 ouderen.

„Met idealisme kom je niet ver”, zeggen haar collega’s, die haar adviseren vooral geen contact op te nemen met de inspectie: dan ben je je baan kwijt.

IJs met slagroom

Maar het is ook een wereld met mensen in een ontluisterend stadium van hun leven. Lieve mensen, gekke mensen, vervelende mensen met ieder hun eigen verhaal. Zoals een dame die geen lepel kan hanteren tot je haar ijs met slagroom voorzet.

En een dame die altijd zwijgt, maar tot ieders verbazing zangerige geluiden voorbrengt als ze de stem van Willy Alberti hoort. Waarin iemand iedere dag haar verjaardag viert, vooral op zondag. Waarin iemand die dood wilt toch weer zin krijgt in een bal gehakt en waarin twee dementerende mannen er even gezellig tussenuit knijpen, voor een zwerftocht door de stad.

„Bestuurders in de zorgindustrie zouden elke ochtend voor het aanzetten van hun computer één verpleeghuisbewoner rustig en met aandacht moeten verzorgen. Dan beseffen ze voor wie ze werken. En het personeelstekort in verpleeghuizen zou goeddeels zijn opgelost”, schrijft Stegeman in haar voorwoord. Het is te hopen dat er in ieder geval íets gebeurt tegen de hoge werkdruk en de bezuinigingen, want de schrikbarende wereld die Stegeman beschrijft is er niet eentje waarin je wilt dat die bestaat.

En in het uur van onze dood, door Ardy Stegeman. Uitgeverij Van Gennep, 175 pagina’s, €16,90.

Waardering: 3 sterren

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief