‘Wat ben ik: man of vrouw?’

Foto: Sasha Lambert

“Mijn moeder viel het meteen na mijn geboorte op dat ik zoveel tengerder was dan mijn broer. ‘Het lijkt wel een meisje,’ zeiden vriendinnen, ‘hij heeft zo’n fijn gezichtje.’ En dat is altijd zo gebleven. Ik had een piemeltje en was dus een jongetje, maar ik zag eruit als een meisje en gedroeg me als een meisje.

Vanaf een jaar of vijf begon het echt op te vallen. Dan komt de grote splitsing: meisjes vinden jongens eng, jongens vinden meisjes vies. Zo eenvoudig is dat op die leeftijd. Maar niet voor mij. Ik begreep er niks van. Ik voelde me niet thuis bij de jongetjes en evenmin bij de meisjes. Ik was simpelweg kind. Meer niet. Daar maak je geen vrienden mee. De kinderen in de klas vonden me maar raar. Ik ben behoorlijk gepest op school. Tot ik de aanvoerder een paar klappen verkocht. Daarna lieten ze me links liggen. Ik was gewoon niet populair. Ook niet op de havo. Iedereen raakte in de puberteit en ontdekte zijn of haar seksualiteit, ik bleef hangen in dat kind-zijn. Ik begreep mezelf niet en bouwde een muur om mezelf heen.

Vrienden had ik niet. Ook in de puberteit bleef ik heel meisjesachtig. Bij mij ontwikkelde zich geen adamsappel, wel heupen en zelfs borsten. Mijn twee broers zijn allebei behoorlijk lang, ik bleef steken op 1.75 meter. Ondertussen groeide mijn penis weer wel uit tot een gemiddeld formaat. Maar ik kon er verder niet veel mee. Als ik in de spiegel keek, zag ik geen man en geen vrouw, geen volwassene, alleen maar een kind. Kind blijven was voor mij het veiligst. Al die dingen die bij volwassenen horen – relaties, seks – waren op mij niet van toepassing.

Keuze maken

Op mijn twintigste werd ik nog steeds vaak voor een meisje aangezien. Ging ik naar de mannen-wc in een warenhuis, dan werd ik door de toiletjuffrouw eruit gezet. Nee, dat vond ik niet vervelend. Ik vond het eigenlijk fijner als mensen dachten dat ik een meisje was dan wanneer ik als jongen werd aangesproken. De eerste keer dat ik me dat echt realiseerde, was toen ik met mijn moeder in een bouwmarkt liep en voor een meisje werd aangezien. ‘Ik weet niet wat ik nou ben,’ dacht ik die avond, ‘ik heb nooit de keuze gemaakt. Maar die keuze kan ik alsnog maken.

Kennelijk voel ik me fijner als mensen denken dat ik een vrouw ben. Misschien moet ik voortaan gewoon als meisje door het leven gaan.’ Mijn moeder en mijn oudste broer hadden meteen alle begrip. Mijn jongere broer had er wat meer moeite mee toen ik mijn naam veranderde van Thijs in Maya. Inmiddels is hij eraan gewend. Ze steunen me alle drie. Met mijn vader heb ik niet zoveel contact meer sinds mijn moeder en hij zijn gescheiden. Ik ben heel blij met de steun van mijn moeder. Ik kan met haar overal over praten en ze wil echt alleen maar dat ik gelukkig ben. Ze vond altijd al dat ik meer een meisje was dan een jongen. Ik ben de meest damesachtige van de familie, vrouwelijker zelfs dan mijn moeder en mijn tantes.

Ik dacht in eerste instantie dat ik transseksueel was. Diezelfde avond ben ik op internet informatie gaan zoeken. Zo kwam ik op een site terecht voor interseksuelen: mensen die zowel mannelijke als vrouwelijke geslachtskenmerken hebben. Ik ben voor de spiegel gaan staan en heb mezelf goed bekeken: mijn brede heupen, mijn smalle polsen... Het kwartje viel vrijwel onmiddellijk.

Lees verder in VROUW Magazine nummer 10.

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief