‘Over drie jaar begint mijn nieuwe leven’

Foto: Sasha Lambert

“Achteraf gezien hadden we dat huis nooit moeten kopen. De relatie met mijn ex bestond voornamelijk uit ruzies en was gedoemd te mislukken. Zelfs voordat we voor de hypotheek tekenden hadden we ruzie. Maar ja, we waren jong en verliefd, dus ik ging ervoor. Ik leerde mijn ex-partner kennen via mijn werk, we waren collega’s. Hij had leuke praatjes, was charmant en hield altijd de deur voor me open. Na een relatie van drie jaar besloten we te gaan samenwonen. Zelf wilde ik liever iets huren, dat werd ook door mijn omgeving aangeraden, maar hij wilde per se een koopwoning. Dan was het je eigendom, was zijn reden.

We hadden een samenlevingscontract en met veel pijn en moeite kregen we de hypotheek rond. Ik moest er wel mijn auto voor opofferen. Aan die van hem mochten we absoluut niet komen, dat was zijn kindje. Het ging niet goed tussen ons, maar als je een eigen woning hebt, probeer je er het beste van te maken. Dat hield ik twee jaar vol. Het is geen leven als je elke dag om het minste of geringste ruzie hebt. En ik was bang voor hem. We hadden soms letterlijk slaande ruzie, er vloog van alles door de kamer. Als ik bij hem bleef, zou een van ons nog een keer in het ziekenhuis terechtkomen. Het was allemaal te heftig. Dus ik vertrok.

Een paar maanden eerder was ik ook al weggegaan. Toen deed hij er alles aan om me terug te krijgen. Hij bleef maar smeken en beloven dat alles beter zou worden. Op het moment dat ik mijn spullen naar mijn moeder ging verhuizen, barstte ik in huilen uit: ik was nog niet klaar om bij hem weg te gaan. Ik gaf ons een tweede kans.

Vluchten

De eerste weken dat ik terug was, leek hij écht te zijn veranderd. Hij was poeslief. Maar al snel verviel hij in zijn oude patroon. Ik ben een bijdehand en koppig type, maar in onze relatie was ik veranderd in een jaknikker. Ik liet me door hem domineren, was een sloof in eigen huis. Mijn identiteit was ik verloren. Toen ik me dat realiseerde, ben ik het huis uitgevlucht. Mijn moeder wist hoe slecht onze relatie was, dus ze kwam me direct met al mijn spullen ophalen. Dit keer definitief.

Ik wilde het huis verkopen, maar mijn ex weigerde om eruit te gaan. Hij probeerde een nieuwe hypotheek op zijn naam te krijgen. Dat was bijna onmogelijk, maar hij hield zijn poot stijf. Het eerste halfjaar was ik nog meelevend en betaalde ik de helft van de vaste lasten. Achthonderd euro per maand waar ik niets voor terugkreeg. Maar daarna was ik er klaar mee. Eén optie was gedwongen verkoop, maar dan zouden we beiden met een enorme schuld zitten omdat de hypotheek veel hoger was dan de waarde van het huis. Mijn advocaat adviseerde het nog een paar maanden uit te zitten, tot mijn ex de hypotheek voor elkaar had gekregen. Om dat rond te krijgen, moest ik een deel van de hypotheekschuld en ons doorlopend krediet op mijn naam laten zetten.

Ruim een jaar na de breuk tekende ik bij de notaris en was ik financieel van hem af. Terwijl mijn ex het huis, de inboedel en de auto hield, woonde ik weer bij mijn moeder in en had ik een schuld van 25.000 euro. Intussen raakte ik mijn baan als vestigingsadministrateur kwijt. Ik leefde van een uitkering en ondanks mijn ervaring lukte het niet om een nieuwe baan te krijgen. Ik kocht alleen het broodnodige, maar de aflossing schoot niet op. Mijn schuld werd alleen maar groter. Ik moest mijn creditcard gebruiken om de vaste lasten te betalen, dus er kwam nog eens 3000 euro bovenop. Zonder hulp zou ik nog 25 jaar bezig zijn met afbetalen...

Lees verder in VROUW Magazine nummer 12. Heb jij er wel eens over nagedacht of je in jouw huis kunt blijven wonen, als het onverhoopt mis zou gaan met uw relatie?

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief