De gelukkige huisvrouw (maar dan écht)

“Ik voel me nooit minder dan werkende vrouwen, maar ik zit soms wel in een stilstaande omgeving. Ik richt me op mijn kinderen en breng het liefst zoveel mogelijk tijd met hen door. Dat gaat ten koste van mijn sociale leven. Toch heb ik dat ervoor over. Ik zou later niet graag constateren dat ik weliswaar veel werkte, maar het opgroeien van mijn kinderen heb gemist. Ik voel me vooral huismoeder, maar heb ook mijn taken als huisvrouw. Als Nico om vijf uur van zijn werk thuiskomt, is alles aan kant. Nico helpt ook af en toe mee, hoor. Hij doet vaak de afwas terwijl ik de kinderen op bed leg, maar ik verwacht niets van hem. Hij werkt en verdient het geld, en ik zorg voor het huishouden. Dat ik niet hoef te werken ervaar ik als een enorme luxe. Het is een groot cadeau om zo moeder te kunnen zijn."

“Ik vind het zielig als kinderen de dupe worden van de werk- en geldlust van hun ouders. Ik zie ze wel rijden hoor; tweeverdienende vaders en moeders, allebei met een dure auto onder hun kont. Maar om dat te bekostigen, zitten hun kinderen vier tot vijf dagen bij de naschoolse opvang. Ik zou daar nooit voor kiezen. Zelf vond ik het heerlijk dat mijn moeder ’s middags thuis was, en dat wil ik mijn kinderen ook meegeven. Dan maar minder dure spullen.” Ik werkte bij de Rabobank en timmerde lekker aan de weg, toen ik zwanger bleek van Robin. Mijn man werkt in de offshore, dus ik wist dat de zorg op mij terecht zou komen. Ik twijfelde nog even om toch een paar dagen te blijven werken, maar daar kwam ik van terug. Mijn ouders waren niet van plan om elke week op te passen en mijn kind naar de crèche brengen, wilde ik absoluut niet. Dus werd ik huisvrouw. Ik heb nooit spijt gehad, maar vind het moeilijk dat mensen me niet serieus nemen.

“Doordat ik in de jeugdhulpverlening werkte, zag ik hoe belangrijk het is dat er een ouder thuis is op wie een kind kan terugvallen. Iemand die er altijd voor hem of haar is. Mijn ex had een internationale baan, waarbij hij veel en onregelmatig van huis was. En financieel was het niet noodzakelijk om te blijven werken. Dus hield ik me voornamelijk met de jongens bezig. Ik was tevreden met mijn leven en zag in mijn omgeving andere vrouwen die uit alle macht een carrière en een druk gezin probeerden te combineren. Ze maakten een uitgebluste indruk en vertelden vaak dat ze het gevoel hadden op allerlei gebieden tekort te schieten. Ik genoot van mijn kinderen, maar kwam na een paar jaar toch in conflict met mezelf. Wie was ik nou in dit grote geheel? Ergens wilde ik ook de waardering die werkende vrouwen kregen.

Ben jij een werkende moeder, maar verlang je er stiekem naar om huisvrouw te zijn? Praat met ons mee!