De 39-jarige is doorgaans een vrolijke dame die positief in het leven staat. Wanneer ze op een ochtend aan de kant wordt geschoven door haar zakenpartner en diezelfde dag wordt verlaten door haar echtgenoot stort haar wereld in. Maar kennelijk is dit nog niet genoeg. Flos wordt achtervolgd door rampspoed en zwelgt in zelfmedelijden.
In Zoet verlangen vertelt de hoofdpersoon in (bijna) spreektaal haar verhaal. Soms van de hak op de tak springend en met veel zinnen tussen haakjes zorgt deze schrijfstijl voor een intieme band, waardoor je eigen leed zelfs even op de achtergrond geraakt. Want vergeleken bij wat Flos allemaal overkomt, vervagen je ’grote’ problemen tot pieterige bagatelletjes.
Precies op de juiste momenten, wanneer het verdriet van Flos zelfs de lezer iets te veel dreigt te worden, wordt haar relaas onderbroken door een kort memo van één van haar dierbaren. „Het speet me voor die vrouw met dat donkere haar, omdat ze daarna niet meer in de winkel werkte, maar dat is in zekere zin ook wel goed, omdat een aardige vrouw zoals zij niet zou hoeven samenwerken met zo iemand als die blonde vrouw”, schrijft zwerver Whiffy O’Farrell, de man die feitelijk de oorzaak is voor het ontslag van Flos. Ex-man Harry, schoondochter Crystal en zoon Monty, maar ook aannemer Will, en huisarts Nick laten in deze korte epistels blijken hoe dierbaar Flos hen allen is. Kon ze deze korte memo’s maar zelf lezen. Misschien zou ze dan beseffen dat er echt wel vrienden zijn die echt om haar geven.
Door het sympathieke verhaal, met plaats voor een lach en een traan, word je als lezer wel aan het denken gezet. Je kijkt weer wat beter om je heen, verdiept je in je vriendschappen en beseft dat het leven alleen een feest kan zijn als je er zelf iets van maakt.
Zoet Verlangen, Saraha-Kate Lynch, uitgeverij De Kern , €16.95, 3 sterren

© 1996-2012 Telegraaf Media Nederland | Landelijke Media B.V., Amsterdam.
Alle rechten voorbehouden.
e-mail: redactie-i@telegraaf.nl
Privacy | Disclaimer