Extra puur

Ze toverde er een onbestemd zwart brokje uit tevoorschijn. “Extra puur. Bijna 100 procent,” zei ze op samenzweerderige toon. Ik verwachtte een lading onversneden cocaïne of toch minstens een uitgestorven truffel, maar het bleek gewoon een stukje chocola te zijn. Chocolade met een uitzonderlijk hoog cacaopercentage, dat wel. Dé rage onder mijn snobberige vrienden in New York. Met een mond vol bittere plaktroep moest ik vervolgens het commentaar van de andere gasten aanhoren: “De smaak ontvouwt zich op een robuuste manier.” En: “Heerlijk, die ronde vanillenoten en dat vleugje tabak.” Nog nooit heb ik zo naar een ordinaire Snickers verlangd.

Normaal ben ik heus niet vies van een culinaire trend, hoor. Zo sta ik in Amsterdam zonder morren een half uur in de rij voor een paar sneetjes van wat in culi-kringen ‘Het Nieuwe Brood’ wordt genoemd, oftewel: authentiek brood zonder kunststoffen, gebakken met passie. De zogenaamde broodboetieks springen op het ogenblik als premium briochebroodjes uit de grond.

Ook een heerlijke trend: neo-fastfood. Denk aan hamburgertjes met foie-gras, biologische milkshakes of patatjes met truffelmayonaise. Al een tijdje verplicht op modefeestjes, maar door de opkomst van luxehamburgerketens als ‘De Burgermeester’ nu ook beschikbaar voor iedereen die wel eens verantwoord wil schransen.

Nee, culi-trends worden pas irritant als het overduidelijk niet meer om de smaak gaat, maar om de aftroefwaarde. En dan hoor je dit soort gesprekken: “Verboden rauwmelkse kaasjes? Been there, done that, darling. Wij zitten deze zomer in Sardinië weer met de locals aan de Casu Marzu. Heerlijk, zo’n stukje Pecorino-kaas dat wemelt van de levende maden. Ik zweer je, die beestjes zorgen voor een extra rijpe smaak en verrúkkelijk zachte structuur.” Op het ogenblik hebben de culi-snobs elkaar zelfs zo ver afgetroefd, dat ze nog maar één kant op kunnen: die van de ‘gewone man’.

Net zoals vorig jaar elke zichzelf respecterende fashionista in Amsterdam liep te zwaaien met een Dirk-tas en styliste Rossana Lima onlangs trots vertelde al haar hoeslakens bij Zeeman te halen, zo zijn de Febo kroket, kaas van de Aldi en de nootjes van Liddl nu ineens helemaal je van het. Erg vermakelijk om iemand die een paar maanden geleden nog opschepte over zijn zelfgebouwde pizza-oven nu luidkeels te horen verkondigen hoe goddelijk de Moser-Roth 85% pure chocolade van de Aldi is (“En dat voor € 1,09!”).

Ik kan uit eigen ervaring vertellen dat die chocolade inderdaad lekker is, maar ‘goddelijk’? Dat laat ik mijn smaakpapillen wel bepalen, niet een of andere trend. Zoals ik onlangs tijdens dat etentje in New York besloot die kostbare maar oneetbare bittere chocolade gewoon uit te spugen. Als chocolade echt de nieuwe wijn is, mag dat vast wel. Doen ze bij wijnproeverijen toch ook?

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief