Tot hij is getemd…

’t Wetenschappelijk onderzoek is uitgesmeerd over drie groepen: kindmeisjes in een manege vol pony’s te Nieuw-Loosdrecht, opgeschoten tieners in ’t uitgaansleven van Hilversum en volwassen dames in een kantoor, waarvan om redenen van discretie naam en locatie geheim blijven. De kindmeisjes zijn vooral gevolgd tijdens zogenaamde ponypoetsdagen, hetgeen neerkomt op: vanaf negen uur in de ochtend met in voornamelijk roze dozen opgeborgen borstels over harige vachten strijken om halverwege de middag op zo’n beest een uurtje rondjes te rijden in een bak vol zand. Daarbij draait veel tot van alles om de vraag: welke edele viervoeter mag door zo’n minivrouw onder handen worden genomen? Zo is daar Harry Potter, een juweel van een dier met een aangenaam karakter gekoppeld aan sierlijkheid en gezonde prestatiedrang, kortom: type ideale schoonzoon. Ook is er ene Casper, braaf tot in de punten van z’n hoeven. En dan nog Poppeye, een kolerelijer op vier poten, chronische dwarsligger, bij voorkeur achteruit lopend. Waar staan de kindmeisjes voor in de rij? Juist: voor die etterbuil. “Waarom nou toch?” vraag ik de kleine mevrouw Dijkstra en haar antwoord zegt veel: “Omdat hij zo slecht luistert.” De mevrouwen in de dop weten dat andere meisjes er niet in zijn geslaagd om de etter onder de duim te krijgen en denken: mij lukt ’t wel! Worden de meisjes groter, vinden ze jongens belangrijker dan paarden. Zo’n kudde kereltjes, voor mijn onderzoek geobserveerd in ’t staphart van Hilversum, bevat karakterologisch een paar Harry Potters, enkele Caspertjes plus één Poppeye. En rond wie drommen de meiden kirrend samen? Precies: meneertje Deugtniet. “Rebels? IK krijg ’m er wel onder!” Zijn ze volwassen, worden ze op hun werk omringd door mannelijke collega’s en wie is tussen sportieve vrijgezellen altijd de favoriet? U mag nooit meer raden: getrouwde Poppeye. “Krijgt z’n vrouw hem niet mak? Ik wel!”

Oplettende lezers zullen nu zeggen: ho, ho, niet alle meisjes kunnen naar ponypoetsdagen. Klopt. Zo stond het enige paard van de grote mevrouw Dijkstra in een gymzaal. Dat gemis maakt ze nu met rente goed. Als nog net niet helemaal getemde hengst kan ik dat proefondervindelijk wetenschappelijk verantwoord volmondig onderschrijven.

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief