Bert Dijkstra is journalist van de Telegraaf. Bert is getrouwd met mevrouw
Dijkstra. Mevrouw Dijkstra, die veelvuldig wordt aangehaald in zijn
verhalen, heet Sabine en de andere vrouw in zijn huis is dochterlief: Demi.
Zijn leukste columns werden in het boekje Pa is de Lul verzameld.
Daarin verdween ene Charlie met een Volkswagen Golf in het niets, nadat zij tranentrekkend was uitgezwaaid door een kudde ex-minnaars. Dat beeld heeft mijn kijk op de liefde drastisch veranderd. Charlie bleek (werd mij duidelijk gemaakt via zogenaamde flashbacks) in scheiding te liggen met een heerschap dat Rik werd genoemd. Pal voordat ze (een jaartje eerder) haar jawoord gaf, dook ze nog even de koffer in met de broer van Rik en net toen de heisa daarover een beetje was geluwd, verscheen ene Nick ten tonele, de verwekker van haar kind en daarnaast een moordende intrigant. Subiet spreidde Charlie haar armen én benen voor deze etterbuil en wat deed Rik net voordat beide tortelduifjes aan de horizon waren verdwenen?
Charlie verzekeren dat hij tot in de eeuwigheid-amen intens van haar zou blijven houden, vanwege haar fijne inborst en grote hart. En minstens zo bizar: ’t dametje knikte instemmend. Sindsdien heb ik mij ernstig verdiept in het fenomeen Charlie en kan ik maar tot één conclusie komen: mevrouw komt relatietechnisch van een andere planeet. Dan is het thuis toch maar amateuristisch aanmodderen met de grote mevrouw Dijkstra. Doen we ons uiterste best om de liefde boven water te houden in een woelige zee vol irritatieklippen… Slikt zij mijn onhebbelijkheden, accepteer ik haar nukken. Wil zij mij achter ’t behang plakken, overweeg ik haar bij het grofvuil te zetten. Maar we doen het niet, uit naam van de alles overwinnende liefde, toch schat?
Altijd gedacht dat het zo werkte in ’t leven, maar dankzij Charlie weet ik beter. Mevrouw ging van bil met Milan, liet zich nemen door Dennis, speelde doktertje met Jack, ging van wippestein met Danny en dus ook met Nick en Rik. En dat allemaal in ’n dorpje kleiner dan Pingjum. Néé, u hoort mij niet zeggen dat je in zo’n geval een slettebak bent. Als mannen met de borst vooruit mogen lopen vanwege een roedel veroveringen, waarom zij dan niet? Maar door gans het dorp bewierookt worden vanwege zo’n staat van dienst, dat is toch het andere uiterste. Bedólven onder lovende woorden werd de schat tijdens haar afscheidsfeestje en al die als volgesnoten tissues weggesmeten minnaars stonden proostend met ’t glas in de hand. Voor Charlie, Aphrodite en Venus in hoogsteigen persoon, liefdesgodin aller liefdesgodinnen.

© 1996-2012 Telegraaf Media Nederland | Landelijke Media B.V., Amsterdam.
Alle rechten voorbehouden.
e-mail: redactie-i@telegraaf.nl
Privacy | Disclaimer