Hoezo, niet luisteren?

Jarenlang werd ons met sissend venijn voor de voeten gegooid dat wij meneren Oost-Indisch doof zijn voor al het zinnigs dat valt op te vangen uit de praatgrage monden van de andere sekse. Had te maken met de hoogte van het feminale stemgeluid in relatie tot het ontbreken van een daarop afgestemd luistergeen in het egocentrische mannenbrein. Dat blijkt dus met terugwerkende kracht flagrante onzin. Een man hanteert, vooral wanneer de informatie in stereo en dus uit tenminste twee vrouwenmonden tot hem komt, inderdaad regelmatig de techniek van het-ene-oor-in-het-andere-oor-uit, maar dat heeft bij nader inzien niets te maken met hoge stemmetjes of rebelse genen. De eerste scheuren in die stelling betreffende stemgeluid en genen dienden zich vorig jaar reeds aan in het praatprogramma Vrouw & Paard. Louter dames aan de oreertafel in die VARA-studio, maar zelfs vrouwen met een ernstige televisieverslaving slaagden er niet in om te blijven luisteren tot de aftiteling en daar kun je toch onmogelijk onwillige mannenoren de schuld van geven.

Als excuus kon in dit geval nog worden aangevoerd dat Vrouw & Paard wordt volgeluld met hoofdzakelijk links geleuter door mevrouwen van het type Hanneke Groenteman met een tamelijk feministische inborst. Naar de schattige oppositiemeisjes Halsema en Kant luistert immers ook geen zinnig mens (m/v). Maar toen was daar plotseling De Tafel Van Vijf met Daphne en Katja, hetgeen we in alle objectiviteit toch andere koek mogen noemen. Daphne Bunskoek was bij RTL Boulevard zelfs aan een tafel met twee halve meneren (Albert Verlinde en Peter van der Vorst) een kijkcijferkanon en bij Katja Schuurman hangen ook nog complete volksstammen aan haar lippen wanneer ze het telefoonboek van Urk voorleest. Zaten zij met louter medevrouwen aan die tafel van vijf, deed al na een paar weken de laatste luisteraar de lichten uit en de hekken dicht. Kijkcijfers liegen nooit en dus moeten wij constateren: zelfs vrouwen maken zich uit de voeten wanneer zij worden geconfronteerd met seksegenoten die onderling aan het converseren slaan. Dat mag je een tikkeltje triest noemen, maar ’t heeft ook positieve kanten. Zo hoeft de overheid nooit meer dure ME-pelotons in te zetten om kraakpanden te ontruimen. Gewoon een paar vrouwen infiltreren in zo’n bolwerk. Laat hen als groepje (vijf is meer dan genoeg) discussiëren aan de keukentafel. Is zo’n huis zo leeg.

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief