Bert Dijkstra is journalist van de Telegraaf. Bert is getrouwd met mevrouw
Dijkstra. Mevrouw Dijkstra, die veelvuldig wordt aangehaald in zijn
verhalen, heet Sabine en de andere vrouw in zijn huis is dochterlief: Demi.
Zijn leukste columns werden in het boekje Pa is de Lul verzameld.
‘Met smekende kogelronde bruine ogen kijkt ze me aan’
Zolang de spruit nog trappelend in de wieg lag en er hoofdzakelijk luiers vervangen dienden te worden, was mevrouw Dijkstra onbetwist de Leading Lady in huis. Hoog koediekoedie-gehalte, spenen uitkoken, beetje tuttelen met rompertjes, dat kun je aan de polderlandse moeders wel overlaten, maar inmiddels is het meisje een mini-mens en dan mogen we toch spreken over andere koek. Dan gaat het om de juiste weg wijzen in dit aardse tranendal en daarvoor is een man uiteraard aanzienlijk geschikter. Zo’n meisje heeft, besprongen door een lawine van nieuwe indrukken, toch houvast nodig, leiderschap, een anker, rots in de branding, kortom: mij, heer des huizes. Althans, dat heb ik mezelf (hoogzwanger van verantwoordelijkheidgevoel) met verbluffende overtuiging ingeprent. Ik doceerde de conclusie bovendien met evenveel zeggingskracht aan mevrouw Dijkstra, maar dat maakte iets minder indruk. Sterker nog, ze klaagt een week na dato nog steeds over buikpijn van het lachen, maar dat doet er nu even niet toe. Ik, Koning Opvoeder dus, heerser over de heilige driehoek Rust, Reinheid en Regelmaat.
Tevreden zie ik hoe ’t meisje iedere dag (regelmaat) onderuitgezakt op de bank (rust) naar de televisie ligt te kijken, terwijl ze nog niet buiten is geweest (dus hartstikke rein). Maar daarmee ben je er niet als werkende huisvader. Nog belangrijker in deze tijd van nationale hebzucht in relatie tot omvallende banken is de onwrikbare opvoedwet: zorg ervoor dat je de nazaat niet verwent! Komt er in de praktijk op neer: wees streng, doch rechtvaardig, vooral wanneer ze jou met smekende kogelronde bruine ogen aankijkt. Heb de eerste test met verve doorstaan. Zij verzamelt euro’s voor de aanschaf van een Wii-spelcomputer en wilde het spaarproces versnellen door mij papiergeld uit de zak te lullen.
Tien minuten van genadeloze onderhandelingen later maak ik met de gepaste trots van de ware opvoedgrootmeester de balans op: briefje van vijftig euro armer. Dat hadden voor hetzelfde geld twee briefjes van vijftig kunnen zijn, dus feitelijk ben ik winnaar en die wetenschap geeft moraal. Nu al weet ik hoezeer ik mijn opvoedpoot stijf zal houden wanneer ze straks met die kogelronde bruine ogen gaat vragen om een privé-vliegtuigje. Met de autoriteit van de Rijdende Rechter zal ik antwoorden: Jij krijgt een nieuwe Mini Cooper S, dat is mijn oordeel en daarmee zul je het moeten doen.
© 1996-2012 Telegraaf Media Nederland | Landelijke Media B.V., Amsterdam.
Alle rechten voorbehouden.
e-mail: redactie-i@telegraaf.nl
Privacy | Disclaimer