Spa-leed

Aangekomen in het hotel ga ik als eerste naar de balie om de massages af te spreken.

“Sorry, we zijn de komende veertien dagen vol geboekt,” zegt de receptioniste.

Lekker is dat. Een spa zonder spa.

Ik besluit meteen een nacht te cancelen, wat moet je in een hotel waar iedereen ontstresst rondloopt behalve jij?

Dan maar naar de bar, lekker koud glaasje witte wijn.

“Het spijt ons erg, maar we hebben geen witte wijn. Onze leverancier heeft ons in de steek gelaten.”

Ik voel het al aan, dit wordt zo’n uitje waar alles misgaat.

Ok, dan maar naar het restaurant.

De kaart maakt me al niet erg vrolijk, maar als je spare-ribs neemt kan er toch bijna niks misgaan lijkt me zo.

Nou, dat kan wel.

De spare-ribs zijn koud en de saus lijkt op behangplaksel met chilisaus.

Bovendien racen er volledig hysterische kinderen door het restaurant. Ik zie een vijfjarig jongetje al rennend frietjes van een tafel pikken.

Er hangt een bord boven de bar: ”Kinderen die zich misdragen worden op eigen kosten weggesleept en daarna als slaaf verkocht,” maar het mag niet baten.

Hoe gaat dit aflopen?

Het lijkt me in deze situatie het verstandigst me terug te trekken op m’n kamer, die er in eerste instantie best aardig uit zag. Grote ruimte beneden en boven de slaapafdeling met een dikke tv.

Lekker buizen, ook goed. (Had voor heel wat minder geld ook thuis gekund, maar nu niet zeuren, zulke dingen gebeuren nu eenmaal in je leven).

Ik installeer me comfortabel voor de tv, maar vlak voordat ik hem aanzet doen de buren dat al en dan is het eigenlijk niet meer nodig. Maar zij willen gelukkig een ander programma zien, dus ik zet de mijne ietsje harder.

Na een uurtje buizen ga ik lekker douchen.

Dan zie ik een zwarte haar.

Je moet niet overdrijven vind ik, wat kan dat nou schelen, die haar? Maar ik word plots kotsmisselijk en ik wil naar huis. Maar het is al donker en terug is drie uur met de auto, het zit er niet in.

Ik stop mijn vaste reiskameraad, de oropax, diep in m’n oren en stap in bed.

Om twee uur ’s nachts wordt het de buren te veel.

Ze schreeuwen naar elkaar dat ze nog nooit in zo’n klote hotel hebben geslapen. Hier is zelfs de oropax niet tegen bestand.

Als ik weer indommel word ik daarna om zeven uur opgeschrikt door de kinderen van de buren die vechten om een Lego-stukje.

De volgende morgen sta ik gebroken op.

Wat zal ik blij zijn als ik weer thuis ben.

Ineens realiseer ik me wat een heerlijk huis ik heb, hoe geweldig het is dat ik m’n buren nooit hoor, kortom tel je zegeningen.

Wel een omweg om je dit te realiseren, maar toch. Als je kijkt naar wat je allemaal hebt en niet naar wat je niet hebt, wordt 2012 ook voor u vast een leuk jaar!

www.catherine.nl/agenda

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief