Beroemd

Het viel me op dat bij elk introductiefilmpje van de deelnemertjes als belangrijkste motivatie werd genoemd: ”ik wil beroemd worden.” Nou lieve kinderen, luister dan naar de ervaringen van jullie oma. Natuurlijk heeft het betrekkelijke voordelen om beroemd te zijn.

Soms, als je ergens wilt gaan eten, in een restaurant dat altijd vol is bijvoorbeeld, en je noemt je naam is er ineens wel een tafeltje vrij. Sommige Bekende Nederlanders heb ik wel eens horen vertellen dat ze gratis kleding en sieraden kregen. Maar die vergisten zich, want niets is voor niets op deze wereld. Ze moesten dat dan wel dragen en dus als gratis uithangbord dienen.

Als je beroemd bent betekent het dat je allerlei mensen aantrekt die denken door jou geld te kunnen verdienen. En mensen die echt van je houden hebben juist niet altijd zin in de publiciteit. Dus willen ze niet meer met je op straat gezien worden.

Rustig shoppen kan je vergeten. Of je loopt op Hoog Catharijne en wordt belaagd door een schoolklas die, je naam scanderend je tegen een muur drukt, of je gaat naar de P.C. Hooftstraat, de Cornelis Schuytstraat of Laren en je wordt gefotografeerd door paparazzi.

Als je een relatie hebt die je wilt verbreken op neutraal terrein, dus in een restaurant bijvoorbeeld, en je hebt net de juiste woorden gevonden, kan het gebeuren dat er ineens een wildvreemde man aan je tafeltje komt zitten met de mededeling dat hij een weddenschap heeft of hij dat wel zou durven. Nou, hij durft het. Goed gekozen moment. Je kunt je opwinden, kwaad worden, maar als Bekende Nederlander verlies je het altijd, want jij bent de bitch.

Ik herinner me een verhaal van Ron Brandsteder, die eindeloos achtervolgd werd door een man met een videocamera. Ron vroeg beleefd of de man ermee wilde stoppen. Maar niets hielp, hij ging gewoon door. Toen hij probeerde mee te lopen de wc in, werd het Ron te gortig en vroeg hij de man op te rotten. Maar ja, Ron is dan natuurlijk wel die arrogante bal van de tv.

Het meest angstige moment had ik in de Amsterdamse Maasstraat nota bene. Je zou denken in de hoofdstad zien ze wel vaker een gezicht van tv. Het ging om een klas schoolkinderen van veertien, vijftien jaar. Ze begonnen m’n naam te roepen.

Wat doe je dan? Blijven staan is gênant voor de voorbijgangers. Lopen, maar waarheen? Uiteindelijk ben ik een winkel ingevlucht, waar de eigenaar zo vriendelijk was me achter een stapel dozen te verbergen. Na een half uur op de ramen bonken gingen ze weg. Echt leuk, beroemd zijn.

En het toppunt van beroemdheid is dan, dat je op een zaterdagavond om je programma te promoten in een bak yoghurt mag vallen. Als vlaflip. En er niet voor betaald krijgt, in tegenstelling tot wat iedereen denkt.

Volgens mij is het heerlijk om anoniem te zijn. Ik heb er in elk geval de afgelopen twee maanden in Zuid Afrika echt van genoten.

www.catherine.nl

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief