Prijs

Tuurlijk , leuk. Evers behoort al jaren tot mijn favoriete programma. Welke interviewer is in staat ’s morgens om kwart voor acht een vraaggesprek te maken over cremeren waarbij je tegelijkertijd in een deuk ligt en geïnformeerd wordt? Juist.

En het geeft me de mogelijkheid om Gerard tijdens de prijsuitreiking van alles te vertellen. Een soort wiedergutmachung omdat ik als beginnend info-tainment tv maker, vijfentwintig jaar geleden, nooit van hem gehoord had en ook niet wist hoe waanzinnig populair hij was. Dat het bijzonder is dat hij het zo lang volhoudt en dat het te gek is dat de roem hem niet naar het hoofd is gestegen.

Of ik kan verslag doen van hoe we besloten met z’n allen na een uitzending te gaan eten. De redacteuren liepen voorop, en Gerard en ik achteraan. We passeerden in Hilversum een witgoedzaak, waar koelkasten buiten stonden. Zonder dat we iets afgesproken hadden zeiden we tegen elkaar: ”Zullen we?” en we doken allebei een koelkast in. De redactie zoekt ons nog.

Maar nee, zo’n verhaal is misschien te lang voor een prijsuitreiking. Als ik bij de HMH kom (wat de Heineken Music Hall blijkt te zijn) is het “feestje” dus voor 5000(!) mensen. Wow, ik geloof niet dat ik ooit eerder op het toneel heb gestaan met zo’n groot publiek. Ze genieten allemaal heel erg, dat is duidelijk. Blije gezichten, zingende mensen, sommige meisjes laten hun tranen van ontroering rollen. Het is er snikheet.

Alle grote Nederlandse artiesten zijn er. Daar heb je Jeroen van den Boom, de Drie J’s, Jan Smit, George Baker en Iris. Ik verkneukel me bij de gedachte dat er heel wat vriendinnen van mij zijn die er aardig wat voor over zouden hebben om door al die zangers gekust te worden, zoals ze spontaan doen.

Ik ben een beetje zenuwachtig, best eng zo’n grote zaal. Achter het toneel wordt mij de prijs overhandigd die ik dan weer aan Gerard moet geven: De Gouden Poliep. Het is een open mond, waar een gouden pingpongballetje op geplakt is.

Ongeveer dertig seconden voordat ik op moet en daarna een showtrap af(O God als er iets vreselijks is dan wel een showtrap)raakt het balletje los. Het ping pongt vrolijk tussen de kisten met apparatuur, onder de tribune, tussen de snoeren en stekkers.

“Neeee, nee, nee, neee!! “Hoor ik de toneelmeester ontzet schreeuwen en ik zie hem achter het pingpong balletje aanduiken en tegelijkertijd hoor ik m’n naam: ik moet op. Daar sta ik dus, slap van de lach denkend aan dat springende gouden poliepje.

Gerard meldt dat hij nog nooit zo’n lelijke prijs heeft gehad en bedankt beleefd. Rick Romijn(de andere sidekick van Evers) roept “dit was tenminste lekker kort, we zaten in tijdnood” en dat was het dan. Niks verhaal over Gerard.

Ook geen compliment omdat hij de enige is die het voor elkaar kreeg in Boulevard een interview te maken waarbij Albert Verlinde zeker 30 seconden z’n mond hield omdat hij vanwege de poliep niet mocht praten en dus het antwoord opschreef.

We zagen elkaar even voor de “uitreiking”. Gerard zou me z’n telefoonnummer geven. Door de verwarring ook niet gebeurd. Kortom, niks toespraak, niks afspraak, maar ik had desalniettemin een wereld-avond.

www.catherine.nl

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief