Oorlog met spullen

Voor een tv-uitzending van RTV N-H verdwijnen Glennis Grace en ik in het laatste shot in een heteluchtballon. Als we klaar zijn, zwaai ik de ballonvaarder na die vertrekt. Dan realiseer ik me plots dat m'n mobiel nog in de mand ligt. (1-0 voor de spullen)

Geeft niet, die haal ik morgen op. Blijkt een paar uur later een fatale gedachte.

Ik heb drie logés: Peter mijn vriend, zijn zus en haar man. We liggen heerlijk te slapen als om drie uur 's nachts het alarm afgaat. Hoe kan dat, het staat helemaal niet aan! (2-0 voor de spullen) Ik toets de code in, er gebeurt niks. God, wat maakt dat een herrie, zo'n sirene en iets anders gillends. Ik bel de meneer van het onderhoud.

"Ik versta u niet, kunt u ergens anders heen gaan, het alarm is te luid."

Ik ga in een snel omgeslagen handdoek naar buiten. De logés komen inmiddels met witte gezichten hun bed uit.

"De monteur belt u zo", zegt de meneer vriendelijk.

De sirene gilt door. M'n hond begint te janken.

"Kun je niet de hoofdschakelaar uitdoen?" Goed idee. Alarm gilt door. Dus hoofdschakelaar weer aan. Alarm gilt door. Maar het licht gaat niet meer aan. Dus zal de monteur ook nooit kunnen bellen.

Wat nu?

"Mijn mobiel", denk ik en dan meteen: "O hemel, die ligt nog in de luchtballon!"

Gelukkig heeft Peter ook een Zuid-Afrikaanse mobiel, dus weer de centrale gebeld.

Het alarm gilt door. Peter in z'n onderbroek en ik in een handdoek staan nu buiten en ik geef het nummer door. (Waar zijn die paparazzi als ze echt een goede foto kunnen maken?)

De meneer belooft de monteur te laten bellen op het Zuid-Afrikaanse nummer.

Net als we naar binnen willen gaan, valt de voordeur dicht. (3-0)

Ik krijg een enorme lachkick. Peter wordt kwaad en begint als een bezetene op de voordeur te rammen. "Anders horen ze het binnen niet door het lawaai", legt hij uit.

Ik hoor nu binnen door het geraas van het alarm heen een geweldige bonk.

"Volgens mij is je zus gevallen", zeg ik.

Peter kijkt verbijsterd. Dat kan toch niet waar zijn?

Hij begint weer met rammen. Zijn zwager, die zojuist over zijn gevallen vrouw is heengestapt, doet open.

"Ik viel over het kleed, au m'n enkel!" kreunt ze. (4-0)

Ik ren voor ijsblokjes. Inmiddels gaat het licht ineens weer aan. (5-0)

Ik bel weer de centrale.

"De monteur heeft nog niet gebeld!" roep ik wanhopig, terwijl ik m'n buurvrouw vriendelijk toeknik die nu ook in haar pyjama komt kijken wat er aan de hand is.

"De monteur mag geen buitenlandse nummers bellen."

"Maar de elektriciteit doet het weer, dus probeert u het vaste nummer", schreeuw ik.

Als ik eindelijk de Redder aan de telefoon heb, ruk ik onder zijn leiding stekkertjes ergens uit, zodat het lawaai eindelijk stopt. Dit keer is het 5-0, but I'll be back.

www.catherine.nl

Tweet

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief