Gedrag

Na 20 minuten staat hij nog steeds aan collega’s uit te leggen dat de deal niet doorgaat.

Ik hoor zeker vier namen noemen van mensen ik ken en ook zo heten. Dom om achternamen in een openbare ruimte te roepen, zo dadelijk bel ik zijn tegenpartij om te vertellen dat de deal niet doorgaat.

De meneer voor mij in de rij trekt z’n wenkbrauwen op.

“Ik snap niet waarom wij dit allemaal moeten aanhoren” zeg ik tegen hem, de SIRE-spot in gedachten.

“Ach weet U, dit valt nog mee. Van de week was ik in een bioscoop in Amsterdam, daar zaten zes familieleden ieder met een eigen telefoon tijdens de hoofdfilm te bellen.”

“En toen?”

“We vroegen of ze zachter wilden praten, maar ze zeiden dat ze dit thuis ook deden. Op een gegeven moment is de film gestopt en het licht aangedaan. Totdat ze ophielden.”

Je gelooft je oren niet als je om verhalen over gedrag van Nederlanders gaat vragen. Een vriend van mij werkt in een boekwinkel. Hij maakt regelmatig mee dat mensen bellend binnenkomen, bellend een boek aanwijzen en bellend afrekenen.

Van de week was er een meisje dat naar een boek vroeg dat was uitverkocht. Mijn vriend wees haar op twee boekwinkels in de buurt die het mogelijk konden hebben.

“En kun jij dat dan niet voor me gaan halen?” vroeg ze bozig. Anderen worden regelmatig onder de voet gelopen door jongeren met hun iPod op hun hoofd. Geen sorry, niks.

Het valt me op dat je op straat steeds vaker opzij geduwd wordt: er wordt niets gezegd, maar het is duidelijk: men moet er door.

Ga maar eens rondvragen bij mensen die veel met klanten te maken hebben. Zelfs bij gratis producten loopt half Nederland nog over de kwaliteit, de hoeveelheid of de aard van het product te zeiken.

Een ver familielid van mij is hovenier. Hij moet bij iemand een terras aanleggen, en terwijl hij bezig is vraagt de tuineigenaar of hij ook een taxushaag kan planten.

Dat kan natuurlijk, maar als puntje bij paaltje komt blijkt de tuineigenaar helemaal geen geld te hebben om de taxussen te betalen. Ook na herhaalde herinneringen niet.

Wel belt hij kwaad op na een half jaar dat er een taxus is dood gegaan. “Als jij over een onbetaalde heg durft te klagen, dan zal ik dadelijk met m’n tractor komen en alle taxussen eruit trekken,”zegt de hovenier woedend.

En dan zijn er nog mensen die niet snappen waarom mensen soms zo agressief worden. Het grote probleem in dit land wordt, dat niemand zich meer in een ander wil verplaatsen.

Alles draait om ikke. Er zal toch iets moeten veranderen, anders wordt het hier echt onleefbaar.

www.catherine.nl

 Mail  Print  Vrouw Nieuwsbrief

Plaats op: