Catherine Keyl begon als verslaggever bij NCRV's hier en nu, maakte vele
talkshows en kende nog vele andere hoogtepunten. Ze maakt nog altijd
tv-programma's voor RTV Noord Holland, presenteert op maandag het
NTR-programma 5OP2 en ze heeft haar eigen online magazine.
Niet om de zetelverdeling na de volgende verkiezingen, niet om de uiteenlopende culturen, nee gewoon om wat ik het afgelopen weekend heb beleefd.
Vrijdagavond ging ik zonder tijdmachine terug naar de jaren 50. In het dorpscafé van Peize, bij Groningen, werd door de amateurtoneelvereniging een stuk opgevoerd. In drie evenwijdige rijen stonden de cafétafeltjes richting toneel opgesteld.
Er waren vijf pauzes, want het stuk duurde van 8 tot kwart voor twaalf(!). Tijdens de eerste twee werd koffie en thee besteld, tijdens de laatste bessenjenever en citroentjes met suiker. Drankjes waarvan ik dacht dat ze alleen nog als titel van een soap bestonden.
Naast me vertelt een vrouw dat haar buurman de schok van z’n leven heeft gehad.„Wat dan?” (Ik denk aan verkrachting, beroving, misschien zelfs moord)
„Hij heeft voor het eerst van z’n leven de zee gezien en hij vond het wel zo’n grote plas water! Hij was heel ontdaan.”
Zo, dat zet je weer eens even met beide benen op de grond. Altijd maar denken dat jouw wereld DE wereld is, mooi niet.
Vorig jaar was ik ook al bij de toneeluitvoering in Peize. Ze hadden er toen verrukkelijke gehaktballen. „Die gehaktballen van vorig jaar, heb je die nog?” vraag ik de ober. „Nou, die niet meer, wel verse,” roept hij terwijl hij met een blad propvol glazen voorbij rent.
Intussen krijgen ze elkaar op het toneel. Nergens enige scabreuze toespeling, wel volkse wijsheden: „vrouwen zijn net paddenstoelen, als je een giftige treft ga je er kapot aan.” En: „ik was in zo’n moderne winkel, heeft te maken met een koe, o ja een BOE-tiek”.
De zaal vermaakt zich kostelijk, zittend op een ongemakkelijke caféstoel. Na afloop is er ook nog een loterij. Je kunt kippenpoten, karbonades en biefstuk winnen. Wat een verrukking om iemand die een pak schouderkarbonades krijgt helemaal gelukkig te zien!
Zaterdagavond was ik bij het jazzfestival in het Spant. Op het toneel van de grote zaal staat Gare du Nord met zangeres Dorona Alberti.
Ze is volgens MySpace maar 1.63 groot. Ze draagt een strakke gerimpelde jurk met een leren hesje. Als ze de microfoon voor haar mond houdt, doet ze dat op zo’n sensuele manier dat de meneer naast mij (in keurig pak) een ohhh niet kan onderdrukken.
In het publiek mensen die net van wintersport terug zijn of van plan zijn te gaan. Er staan Range Rovers en dikke BMW’s voor de deur. Na afloop is er een loterij. Je kunt een scooter winnen. Ik hoor iemand naast me zeggen het z’n merk niet is.
Je zou denken dat je in een totaal ander land bent. En dit moet bestuurd worden, zodanig dat iedereen tevreden is? We hebben het nu nog alleen maar over cultuurverschillen onderling gehad hè, over andere culturen ben ik nog niet eens begonnen.
In het FD zag ik een suggestie voor een zakenkabinet. Ministers die deskundig zijn op hun vakgebied, los van politieke partijen. Het lijkt me na dit weekend wel het beste voor dit land. Hoe krijg je anders ooit deze uitersten bij elkaar?
© 1996-2012 Telegraaf Media Nederland | Landelijke Media B.V., Amsterdam.
Alle rechten voorbehouden.
e-mail: redactie-i@telegraaf.nl
Privacy | Disclaimer