China (2)

Als ik nu een standbeeld van Mao denk te ontdekken blijkt het om een vroegere burgemeester van Shanghai te gaan.

Dat er het één en ander veranderd is, blijkt wel als ik in het vliegtuig erheen een artikel in de China Post lees. Een politiecommissaris in Shanghai maakt zich ernstige zorgen over races die op de ring rond Shanghai worden gehouden. Met Ferrari’s.

Shanghai is een inspirerende Sissende Sampan geworden, om met Suske en Wiske te spreken. Vrouwen lopen heel trendy gekleed. Er zijn oneindig veel shoppingcenters. Wij hebben één Prada winkel in Amsterdam, en een Louis Vuitton, ik heb er daar verschillende gezien.

Een paar dingen zijn niet veranderd: bijna niemand spreekt een Europese taal. Geen Engels, geen Frans, geen Duits. Wil je dus ergens heen met een taxi, dan moet je in het Chinees je bestemming op een papiertje bij je hebben. Een keer wilde ik halverwege de dag naar een museum. Ik had een plattegrond waar het Shanghai-museum, een rond, heel herkenbaar gebouw op stond afgebeeld. Ik dacht: even dat plaatje laten zien en dan lukt het ook. No way.Gelukkig kwam ik een paar Taiwanese toeristen tegen die gauw “Shanghai-Museum” voor mij in het Chinees op een papiertje kriebelden, anders was ik er nooit gekomen.

Mijn stewardess-vriendinnen vertellen me altijd dat je er heel goedkoop van alles kunt kopen. Misschien had ik pech omdat de euro laag staat, maar ik heb het er allemaal niet kunnen ontdekken. Op een marktje vond ik wel een aardige roze zijden jurk, met van die rozen erop. Acht euro, ok, dat was te doen. Ik trok em de volgende dag enthousiast aan.

Waarom begon iedereen te grinniken als ze me zagen? Later blijkt dat ik in een Chinese pyama loop, met daarop in grote letters: welterusten. Ook mijn zwarte Havaiana-slippers zijn een bron van vermaak. Regelmatig beginnen Chinese vrouwen te giechelen en naar mijn slippers te wijzen. Geen idéé wat daar nou mis mee was.

Overal electrische scooters, wat enorm scheelt in het verkeerslawaai, dat zouden wij ook moeten hebben. Terwijl ik daar zo rondliep in dat bruisende Shanghai, kwam er wel een vreemde gedachte bij mij op.In de tachtiger jaren wonden wij ons enorm op over het Russische Gevaar dat zou komen. Angst voor een Rus in je achtertuin. Allemaal angsten voor niets.

Maar de Chinezen veroveren langzamerhand zonder oorlogsdreiging de wereld. De hele textielindustrie is in hun handen, de ertsen in Afrika zijn Chinees, onroerend goed in Amerika en Europa is Chinees, Volvo en het Kruidvat zijn Chinees, om maar even twee bekende voorbeelden te noemen. Zonder dat we het in de gaten hebben zijn de Chinezen gewoon allang door de voortuin naar binnengekomen.

Meer Catherine op www.catherine.nl

Mail

Print

 Vrouw Nieuwsbrief