Het rode boekje

Dan móet ik iets van chocolade eten - al moet ik er ’s avonds laat voor in de auto stappen en naar de benzinepomp rijden. Sinterklaasjes, chocolade munten; het maakt me niet uit, doe maar wat u nog over heeft. Als ik dan in het donker terug naar huis rijd terwijl ik M&M’s in mijn mond zit te proppen, voel ik me wonderlijk kwetsbaar en verdrietig. Dan lijkt het alsof er een donker wolkje boven mijn hoofd hangt, en ik mijn gevoelens even niet zo goed kan sturen. Zodra ik ongesteld ben geworden, trekt die mist meteen weer op en is ook de overweldigende behoefte aan chocolade plotsklaps verdwenen. Een klassiek geval van PMS, zou je denken. Maar in Het Rode Boekje, het zojuist verschenen (en bijzonder vermakelijke) boek over ongesteld zijn van de journaliste Renate van der Bas, heb ik gelezen dat er behoorlijk wat vrouwenartsen zijn die betwijfelen of PMS überhaupt wel bestaat.

Dr. Cees Renckens, gepensioneerd vrouwenarts, denkt bijvoorbeeld dat het allemaal aanstelleritis is: “Vrouwen hebben een aantal klachten gezien op een PMS-lijst in de Viva, en dus is het dat.” Gelukkig heb ik in Het Rode Boekje ook gelezen dat psychologe Lindsey Ossewaarde inmiddels wetenschappelijk heeft aangetoond dat het deel van het brein dat de emoties reguleert, de amygdala, in de premenstruele fase opzwelt, waardoor het gevoeliger wordt. Het beloningscentrum in de hersenen verandert in die periode ook, waardoor vrouwen die ongesteld moeten worden zin krijgen in shoppen, seks en chocolade (jawel!) en sommigen zelfs in poetsen. Dat laatste heb ik dan weer iets minder. Helaas heeft niet alleen dr. Renckens een antiek beeld van vrouwen en hun menstruatie. In Het Rode Boekje las ik over het platteland van Nepal, waar vrouwen die ongesteld zijn een week lang naar een gammele ‘menstruatiehut’ buiten het dorp worden gestuurd, waar ze niet zelden doodvriezen. En waarom? “We hebben hier al genoeg troep van de beesten,” aldus een Nepalese boer. Dat klinkt misschien primitief, maar ook dichter bij huis worden menstruerende vrouwen met een scheef oog aangekeken.

De Engelse mufti Muhammed ibn Adam al-Kawthari liet onlangs weten dat hij het gebruik van tampons voor ongetrouwde vrouwen afkeurenswaardig vindt “omdat het op masturbatie lijkt”. De mufti heeft duidelijk nog nooit een tampon geprobeerd. Religies staan sowieso uiterst wantrouwend tegenover vrouwen en hun ‘onreine’ bloedingen. Ook in Nederland doen er nog steeds hardnekkige verhalen de ronde dat etenswaren bederven, fruit verrot en mayonaise gaat schiften wanneer zij worden aangeraakt door menstruerende vrouwen. Surinaamse vrouwen mogen tot op de dag van vandaag zelfs niet koken wanneer zij ongesteld zijn: hun mannen zouden daar ziek, zwak en misselijk van worden. Het Rode Boekje staat boordevol met dit soort wonderlijke verhalen; aangevuld met grappige feiten, weetjes en anekdotes over ongesteld zijn. Mijn favoriete quote over de menstruatie staat er echter niet in. Die is van de grofgebekte Amerikaanse comedienne Roseanne Barr: “Vrouwen klagen altijd over PMS, maar ik zie het als de enige tijd van de maand dat ik helemaal mezelf kan zijn.”

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief