Hotelruzie

Ik verstond er maar weinig van, maar zo te horen was het een Engels stel. Zij besloot in bad te gaan, en het was net of de kranen in míjn kamer werden aangezet. Ze waren met z’n tweeën, maar ze maakten het lawaai van een compleet studentenhuis. Er leek van alles om te vallen en op de grond te kletteren. Zij was non-stop aan het bitchen vanuit de badkamer en hij gaf flink wat commentaar vanuit het bed. De vrouw had duidelijk het nodige op haar lever – letterlijk en figuurlijk. Want het kon niet anders of er was bij beiden drank in het spel. Net toen ik dacht: “Nu ben ik het helemaal zat, ik bel de receptie,” waren ze plotseling stil. Maar om 08.00 uur waren ze weer wakker, en toen ging het feest gewoon verder. Alleen leken de rollen toen omgedraaid: zij was aan het huilen, en hij ging tekeer.

Omdat ik toch gedwongen moest meeluisteren, heb ik mezelf maar beziggehouden met bedenken wat er gebeurd zou kunnen zijn. Mijn theorie? Hij had zich misdragen, en dat zat haar niet lekker. ’s Ochtends ging hij in de klassieke: “Het-ligt-allemaal-aan-jou”-modus, en zij had niet meer zo veel praatjes. Best onderhoudend, maar eigenlijk diep triest. Waarom dóen mensen zoiets? Wat bezielt ze om zo’n krijsende ruzie te gaan maken in een hotel? Door de drank waarschijnlijk, wat ik al zei. Er zijn zó veel mensen met een kwade dronk; ik heb ze zelf helaas ook van dichtbij meegemaakt. Iedere relatie kent ruzies. Maar een goede ruzie is als een onweersbui: het haalt de druk uit de lucht. Het is geen tornado die het hele meubilair overhoop haalt. Én het is geen kijkerssport; ik vind het asociaal om iedereen te laten meegenieten. Toen Richard en ik vorig jaar voor Roland Garros in Parijs waren, hadden we ook één nacht een stelletje naast ons dat tegen een uur of vier thuiskwam en vervolgens de hut afbrak.

Mijn hemel, want gingen die twee tekeer. Richard is daadkrachtiger dan ik, dus die belde vrij snel naar de receptie, maar dat hielp helemaal niet. En wat denk je? Toen we ’s ochtends de kamer uit gingen, kwam het stel tegelijk met ons de gang op. Zij keek ontzettend boos, en ik fluisterde tegen Richard: “Kijk nou, dat zijn ze!” Ze zagen er heel normaal uit; mooi gekleed ook. Gek eigenlijk, hoe je op de één of andere manier verwacht dat het een stel aso’s zijn, terwijl je op basis van uiterlijk nóóit kunt inschatten hoe het er achter de voordeur aan toegaat. Toen moesten we ook nog samen in de lift. De jongen wreef nerveus door zijn haar, en probeerde zijn geagiteerde vriendin te sussen. “Zullen we er nog wat van zeggen?” vroeg ik aan Richard, “ze hebben onze hele nacht verknald!” Daarop begon het stelletje driftig te smiespelen. “Nee,” zei Richard lachend, “laat maar. Hij zegt net in het Italiaans tegen haar: ‘Nee-hee schat, dat zíjn ze niet, deze praten Nederlands!”

 Mail

 Print

 Vrouw Nieuwsbrief